Als de Bechterew met mij aan de wandel gaat

Vaak krijg ik te horen dat mensen het zo knap vinden dat ik zo positief ben. Ondanks de pijn die ik heb en alles wat daarbij komt kijken. Zal ik jullie verklappen wat het geheim daarvan is? 

Standaard staat twee keer in de week een bezoek aan mijn fysiotherapeut in mijn agenda. Zoals hij zelf zegt, mijn onderhoudsmonteur. Sinds mijn ongeluk in 2010 kom ik bij dezelfde fysiotherapeut. Hij werkt alleen iets anders dan de gemiddelde therapeut. Bij hem geen computers waar je status instaat, hij kent je gewoon. Geen wachtruimte waar je kunt wachten tot je aan de beurt bent. Wanneer hij niet direct tijd heeft, dan klets je met anderen die al bezig zijn. Ik ken dan ook bijna alle andere patiënten inmiddels. We lachen met z’n allen veel, maar ook tranen en goede gesprekken komen langs. In ieder geval altijd herkenning. Wanneer ik net uit het ziekenhuis kom is hij de eerste die ik bel. Hij weet precies hoe hij me weer rustig moet krijgen, als ik het niet meer zie. Eigenlijk is in woorden niet het gevoel dat daar hangt te beschrijven. 

Gisteren was ik ook onderweg naar hem (o ja, had nog niet gezegd dat ik er steeds 80 km voor rij, ik heb het er graag voor over!) Onderweg ging het goed mis. Ik hoor mijn rechterknie -knak- zeggen en kracht zetten doet veel pijn. Niet handig met gas geven. Halverwege neem ik een afslag om even rust te nemen. De gedachte hoe dit verder gaat, maakt me bang, onzeker, verdrietig, gefrustreerd en ga zo maar door. Alles behalve positief in ieder geval! 

De behandeling levert tranen op van de pijn, dit is zo niet leuk. Voor mijn werk rij ik veel, als dat niet meer gaat… Ik wil er echt niet aan denken! Mijn fysiotherapeut weet dat en oppert een privé-chauffeur. 

Chauffeur voor Astrid van de Nieuwenhof staat klaar. 

Ik zou die middag nog naar een klant moeten in Maastricht (ik woon zelf in Utrecht) en besef langzaam dat dat niet gaat lukken. Daar kan ik zo enorm van balen. Gelukkig alle begrip op mijn werk. 

Uiteindelijk rij ik naar huis en geef mijn knie rust. Mijn hoofd is niet ziek, dus handel nog wat telefoontjes en mails af voor mijn werk. Rust houden vind ik zo lastig, mijn lichaam ook. Snel merk ik hoeveel pijn mijn heupen en SI-gewrichten doen.  

Nieuwe gew(r)ichten te koop

Waar kan ik bestelling doorgeven?

 In plaats van een mooi stuk wandelen doe ik dit weekend niets, ik moet toegeven aan de rust. Ik slaap veel. Neem mijn medicijnen. Maar denk ook veel na. Geloof mij, heel gezellig ben ik dan niet. Niemand die me zo ziet (op de pizzabezorger na dan!). 

Tegelijk weet ik dat dit het beste is. Ook het toegeven aan de frustratie, het boos zijn, het hoort erbij. Het mag! Ik ga dat gevecht met mezelf niet meer aan. Omdat ik weet dat ik dan daarna weer kan relativeren. Ja, dan kijk ik er weer positief tegen aan! 

Hoe ga jij met tegenslagen om? Laat het in een reactie aan me weten. 

Delen mag!

1 Comments

  1. Anja

    Beantwoorden

    Hoi Astrid,

    Mijn moeder heeft al jaren last van reuma, dit hoort haast bij haar. Elke nacht slaapt ze tot 3/4 uur en wordt dan wakker van de pijn. Inmiddels succesvol een nieuwe heup gekregen maar nu veel last van haar knieen. Laatst ging ik even met haar de stad in en toen liet ze haar knieeen zien. Helemaal misvormd van het vocht eromheen. Wat schrok ik daar van. Maar zeuren..doet ze nooit in ieder geval veel minder dan ik. Ik denk dat mensen met een reumatische aandoening vaak veel meer genieten dan mensen die kerngezond zijn!

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *