Ik en mijn reuma

Wil je meer over mij weten? Lees dan hier verder. Kijk ook zeker in met menu 'persoonlijk' bovenin.

Nederland rond wandelen

Nederland is maar klein toch?! Dan kun je het ook wel rond wandelen! Lees hier hoe ver ik ben.

Reuma Walk

Samen met Wanda heb ik de Reuma Walk opgezet. Een wandeltocht van 5, 10 of 15 kilometer, waarbij de opbrengst naar het Reumafonds gaat.

Lydia laat mij de schoonheid van parktuin het Loo zien

Paleis het Loo ligt mooi in het paleispark en het kroondomein

Paleis het Loo ligt mooi in het paleispark en het kroondomein

Twee jaar geleden heb ik Wanda leren kennen. Al snel kwam het idee bovendrijven voor de Reuma Walk. Deze organiseren we dit jaar voor de derde keer. Het belangrijkste waarvoor we dit doen, mensen met een reumatische aandoening in beweging krijgen. Letterlijk in beweging door zelf mee te doen. Maar ook figuurlijk, in beweging komen voor het Reumafonds. De opbrengst van de Reuma Walk gaat namelijk naar het Reumafonds. Als deelnemer aan de Reuma Walk heb je de mogelijkheid een actiepagina aan te maken en op deze manier je prestatie te laten sponsoren. Dit jaar heeft Lydia Rorije, net als vorig jaar, een actiepagina aangemaakt. Waarom dat lees je hier, in het verslag van mijn interview met haar.

Zo dicht bij huis en zo mooi!

De zon schrijnt flink op zaterdag, zondag zou het ook warm zijn. Daar wil ik van genieten. Het plan is om verder te gaan met het Utrechtpad. Van Baarn naar Tienhoven zou het dan moeten worden. Met mijn routeboekje op de bank bereid ik de route voor. Zo dicht bij huis, zal het niet heel moeilijk zijn om er te komen. Het leuke aan lange afstandspaden en streekpad, zoals het Utrechtpad, is dat je van A naar B loopt. Om uiteindelijk bij een Streekpad op dezelfde plek weer te eindigen. In het geval het van het Utrechtpad na 162 kilometer weer onder de Dom. Tegelijk vraagt dat ook wat voorbereiding. Inmiddels ben ik daar aardig goed in.

Wat brengen de bossen van Wolfheze?

De Reuma Walk gaat dit jaar naar: Wolfheze

In 2014 is het idee ontstaan. Dit jaar organiseer ik alweer voor de derde keer de Reuma Walk. Wanda heeft een route bedacht vanaf de computer. Aan mij de schone taak hem te wandelen en kijken of ieder paadje ligt waar de computer vind dat het ligt. Ik controleer de route van de Reuma Walk en schrijf meteen de route uit. Miranda wil graag helpen met de Reuma Walk. 10 September kan ze niet, maar ze wandelt graag met me mee. Een kaartje en de route op GPS gaat me door de bossen van Wolfheze loodsen. Ik ben benieuwd wat Wanda bedacht heeft. Het belooft een regenachtige, grijze dag te worden. Niet ideaal, maar de route moet gecontroleerd en uitgeschreven worden. We gaan, door wegomleidingen, een halfuur later dan bedacht van start.

Via het Grenslandpad naar Malpie

Afstand: 18 km

Etappe: Schaft-Broekhoven

Regelmatig krijg ik de vraag ‘vind je het niet saai om alleen te wandelen?’. Nee, dat vind ik zeker niet saai. Nog sterker, ik vind het heerlijk. Ik kom dan volledig tot rust en kan ultiem genieten van alles wat ik tegenkom. In de natuur en andere wandelaars. Want ja, het is echt zo, wanneer je alleen wandelt maak je heel makkelijk contact met anderen. Maar samen met iemand wandelen, is dan weer heel gezellig en het wandelen gaat me meestal iets makkelijker af. Tenminste als mijn wandelmaatje op hetzelfde tempo loopt.

Dit keer loopt Miranda mee. Tijdens de zondag van de Egmond Wandelmarathon lopen we al veel samen, het tempo zit dus wel goed. En tja, we raakten toen ook niet uit gepraat, dus daar maak ik me ook niet zo’n zorgen om. Deze etappe heb ik uitgezocht om samen te wandelen, omdat ik van meerdere mensen heb gehoord hoe mooi Malpie zou moeten zijn. Malpie is een natuurreservaat net onder Valkenswaard. Nou ken ik mezelf, mijn verwachting is nu nogal hoog. Vaak valt het me dan alleen maar tegen. Zou toch jammer zijn. Ik ben heel benieuwd dus!

Via de Achelse kluis naar Schaft

Afstand: 13 kilometer

Grenslandpad: Hamont – Schaft

Eigenlijk was ik niet van plan dit weekend te gaan wandelen op het Grenslandpad.

Abdij de Achelse Kluis

Abdij de Achelse Kluis

Maar Miranda wilde graag een keer een etappe van een LAW lopen, dus dan regelen we dat. Zij komt morgen om dan gezellig samen te wandelen. Vandaag wandel ik zelf de derde etappe vanaf Thorn. Vandaag staat er 13 kilometer op het programma. Vrijdagochtend heb ik altijd fysiotherapie en met het weekend doorspreken hoor ik het mezelf zeggen, morgen hoef ik ‘maar’ 13 kilometer. Hij lacht er om, ‘er zijn mensen met minder pijn dan jij, dit je dit niet nadoen hè’. Tegelijk denk ik terug aan mijn eerste etappe van het Pieterpad. Wat had ik het toen zwaar! Dat wil ik nu natuurlijk niet. Ik beloof aan mezelf om goed te blijven doseren en het zeker niet te onderschatten. Eens kijken of me dat lukt!

Op naar het koninklijke Baarn over het Utrechtpad

Afstand: 18,1 km

Tegelijk dat ik aan het Pieterpad begon in juni 2014 bedacht ik mij dat het handig is wanneer ik ook een wandelroute ga wandelen die ik dichter bij huis kan lopen.

Coelhorster kapel net voorbij Hoogland

Coelhorster kapel net voorbij Hoogland

En zo begon ik aan het Utrechtpad. Augustus 2015 liep ik het Pieterpad uit (492 km!), maar het Utrechtpad heb ik nog steeds niet uitgelopen, terwijl deze ‘maar’ 162 km is. Ik heb een kleine week vakantie gehad, waarbij ik veel heb gedaan, maar nog niet gewandeld. Zaterdagochtend schijnt het zonnetje zo lekker mijn slaapkamer in, dat ik zeker een etappe wil gaan doen. De route heb ik al langer klaar staan op mijn GPS, boekje ligt klaar en neem een lunch mee en ik kan op pad. Tenminste dat was mijn plan.

De start van het Grenslandpad, de kop is er af!

Ergens op het Pieterpad is het idee ontstaan. Ik wil Nederland rond wandelen. Het Pieterpad heb ik inmiddels uitgewandeld en nu ga ik starten aan het Grenslandpad. Deze LAW loopt van Thorn naar Sluis over 372 kilometer.

Ik heb nog wat kilometers af te leggen tot aan Sluis.

Ik heb nog wat kilometers af te leggen tot aan Sluis.

De eerste kilometers daarvan staan deze keer op het programma en ik hoop tot Stramproy te komen. Stramproy is ook de plek waar ik overnacht, bij Molenbroek Kamperen & Logeren, om vanuit Thorn te starten aan het Grenslandpad. Wanneer ik vrijdagavond kort spreek met de gastvrouw van mijn Bed en Breakfast waar ik slaap, wordt het me snel duidelijk. Met het openbaar vervoer ben ik drie uur onderweg. Direct biedt ze me aan om mij morgenochtend te brengen. Hoe fijn!

Als de Bechterew met mij aan de wandel gaat

Vaak krijg ik te horen dat mensen het zo knap vinden dat ik zo positief ben. Ondanks de pijn die ik heb en alles wat daarbij komt kijken. Zal ik jullie verklappen wat het geheim daarvan is? 

Standaard staat twee keer in de week een bezoek aan mijn fysiotherapeut in mijn agenda. Zoals hij zelf zegt, mijn onderhoudsmonteur. Sinds mijn ongeluk in 2010 kom ik bij dezelfde fysiotherapeut. Hij werkt alleen iets anders dan de gemiddelde therapeut. Bij hem geen computers waar je status instaat, hij kent je gewoon. Geen wachtruimte waar je kunt wachten tot je aan de beurt bent. Wanneer hij niet direct tijd heeft, dan klets je met anderen die al bezig zijn. Ik ken dan ook bijna alle andere patiënten inmiddels. We lachen met z’n allen veel, maar ook tranen en goede gesprekken komen langs. In ieder geval altijd herkenning. Wanneer ik net uit het ziekenhuis kom is hij de eerste die ik bel. Hij weet precies hoe hij me weer rustig moet krijgen, als ik het niet meer zie. Eigenlijk is in woorden niet het gevoel dat daar hangt te beschrijven. 

Gisteren was ik ook onderweg naar hem (o ja, had nog niet gezegd dat ik er steeds 80 km voor rij, ik heb het er graag voor over!) Onderweg ging het goed mis. Ik hoor mijn rechterknie -knak- zeggen en kracht zetten doet veel pijn. Niet handig met gas geven. Halverwege neem ik een afslag om even rust te nemen. De gedachte hoe dit verder gaat, maakt me bang, onzeker, verdrietig, gefrustreerd en ga zo maar door. Alles behalve positief in ieder geval! 

De behandeling levert tranen op van de pijn, dit is zo niet leuk. Voor mijn werk rij ik veel, als dat niet meer gaat… Ik wil er echt niet aan denken! Mijn fysiotherapeut weet dat en oppert een privé-chauffeur. 

Chauffeur voor Astrid van de Nieuwenhof staat klaar. 

Ik zou die middag nog naar een klant moeten in Maastricht (ik woon zelf in Utrecht) en besef langzaam dat dat niet gaat lukken. Daar kan ik zo enorm van balen. Gelukkig alle begrip op mijn werk. 

Uiteindelijk rij ik naar huis en geef mijn knie rust. Mijn hoofd is niet ziek, dus handel nog wat telefoontjes en mails af voor mijn werk. Rust houden vind ik zo lastig, mijn lichaam ook. Snel merk ik hoeveel pijn mijn heupen en SI-gewrichten doen.  

Nieuwe gew(r)ichten te koop

Waar kan ik bestelling doorgeven?

 In plaats van een mooi stuk wandelen doe ik dit weekend niets, ik moet toegeven aan de rust. Ik slaap veel. Neem mijn medicijnen. Maar denk ook veel na. Geloof mij, heel gezellig ben ik dan niet. Niemand die me zo ziet (op de pizzabezorger na dan!). 

Tegelijk weet ik dat dit het beste is. Ook het toegeven aan de frustratie, het boos zijn, het hoort erbij. Het mag! Ik ga dat gevecht met mezelf niet meer aan. Omdat ik weet dat ik dan daarna weer kan relativeren. Ja, dan kijk ik er weer positief tegen aan! 

Hoe ga jij met tegenslagen om? Laat het in een reactie aan me weten. 

Nu is het de beurt aan de zuidroute

Afstand: 10,5 km

Slecht geslapen van de pijn, gisteren enthousiast om met het team Samen Reuma de finish te halen, vandaag moest ik het alleen doen, wakker worden gemaakt door de regen tegen het raam. Tel dat allemaal bij elkaar op en ik was alles behalve gemotiveerd om te starten. Ik heb enorm veel moeite om mijn bed uit te komen (letterlijk en figuurlijk!), veel later dan gepland ga ik toch iets doen. Tegen beter weten in, trek ik mijn wandelkleren aan en ga ik aan het ontbijt. Daarna mag ik van mezelf besluiten wat ik doe. Daarmee ben ik het aan het goedpraten wanneer ik niet start. Tijdens het ontbijt raak ik aan de praat met Marco, hij loopt samen met zijn vriendin het weekend en vandaag ook de zuidroute 10,5 km. Zij gaan op de fiets naar de start en ik wens ze veel succes en plezier. De gastvrouw van het Bed & Breakfast biedt aan om mij met de auto naar de start te brengen. Dat was het laatste dat ik nodig had om mijn twijfel weg te nemen. Ik ga weer starten!

Prachtige noordroute met team Samen Reuma

Afstand: 15 km

De Egmond Wandelmarathon tegen reuma, daar is mijn wandelavontuur 2 jaar geleden mee begonnen. Ik was zoekende naar een nieuwe sport, omdat het fietsen niet meer lukte. Zwemmen vond ik vroeger altijd leuk, maar kan me nu minder boeien. Toen ik in een nieuwsbrief van het Reumafonds over de Egmond Wandelmarathon las, heb ik me direct ingeschreven en een actiepagina aangemaakt en ruim 700 euro opgehaald voor het Reumafonds. Dit jaar loop ik hem voor de derde keer en nu met het team ‘Samen Reuma’. Bijna allemaal met een reumatische aandoening gaan we de uitdaging aan.