Utrechtpad: de laatste loodjes

Keuzes maken

De avond ervoor had ik gepland staan dat ik met collega’s naar de Foute Party van Q-music in Den Bosch gaan. Super feestje natuurlijk. Al zolang we het ticket in huis hebben, kijk ik naar uit. De dagen ervoor merk ik alleen dat mijn energie achteruit gaat, de balans is niet goed. In mijn hoofd gaan een aantal rateltjes aan het werk. Wat voor mij dan het belangrijkste is, kan ik er zo veel van genieten op de avond zelf dat ik de pijn later accepteer. In dit geval had ik niet genoeg buffer en moest ik er rekening mee houden dat ik maandag niet naar mijn werk zou kunnen door de pijn. Dat heb ik er niet voor over en vind ik ook niet kloppen naar mijn werkgever. Met pijn in mijn hart besluit ik dan ook niet te gaan. Juist om de pijn onder controle te houden wil ik wel gaan wandelen. Eindelijk het Utrechtpad compleet maken.

Houd ik het droog?

Dreigende lucht bij Tienhoven

Wat gaat deze dreigende lucht me brengen?

Deze etappe begint weer in Tienhoven waar ik de vorige keer ben geëindigd. Wanda kan me gelukkig brengen, anders is het vrijwel onmogelijk om op een zondag daar te komen. De lucht is erg dreigend en het heeft in de nacht vooraf veel geregend, de voorspellingen zijn ook slecht. Twijfels slaan toe. Bel ik Wanda af? Nope! Ik ga. Wanneer ik start is het nog droog, maar voor hoe lang?

Eerste stuk is nog mooi en droog. Maar wel al erg dreigende wolken, hou ik het ook droog? Voorlopig houd ik de wolken nog achter me, om draaien doe ik dan ook maar niet te veel.

Schuilen in Maarssen

Onderweg naar Maarssen vallen de eerste druppels, mijn heupen beginnen af te reageren op het vele verharde. De route komt langs diverse mooie punten. Een snelle foto, even wat lezen, maar toch snel door wandelen. Net voor ik het centrum van Maarssen bereik barst het los. Dat wordt een lange lunch! Maar buienradar laat weinig goeds zien, dus na een poosje toch maar weer verder. De trein naar Utrecht nemen komt niet echt in me op, ik wil de Dom wandelend bereiken.

Slot Zuylen

Vanuit Maarssen wandel ik naar Slot Zuylen. Pas dan kom ik erachter hoe dicht bij mijn huis dat eigenlijk ligt. Als ik met de bui in Maarssen dacht dat ik alles gehad had, heb ik het mis. Ontzettend harde regen en onweer staan nog op me te wachten. Het café bij Slot Zuylen is dicht, schuilen dus geen optie. Dan maar door.

Slot Zuylen

Met de regen heb ik weinig zin om het slot te bekijken wat ik zonde vind. Hier kom ik zeker nog een keer terug!

De laatste loodjes…

Het laatste stuk is saai, erg saai. De regen werkt daar niet aan mee. Ik weet dat mijn huis nu echt heel dicht bij is. Maar ik zou ik niet zijn als ik niet door zou wandelen. De dom zie ik in de verte al, daar wil ik heen. Beetje gek moet je wel zijn geloof ik. Dit stuk is een goede mentale training. Met de Sallandse vierdaagse heb ik het weer ook niet voor het zeggen en wil ik hem ook uitlopen. Nu stap ik ook door. Mijn lijf doet inmiddels echt pijn. Gelukkig heb ik op maandag standaard een bezoek aan mijn fysiotherapeut staan en dat is nodig ook. Toch besef ik ook wat het wandelen tot nu toe al voor me heeft gebracht. Mijn belastbaarheid wordt steeds meer, mijn conditie blijft op peil en ik herstel snel van de inspanning. Op de lange termijn hou ik hiermee mijn gewrichten soepel en dat is toch wel waarvoor ik ben gaan wandelen. Dat het nu een verslaving is geworden, daar hebben we het maar niet over!

Door willen wandelen terwijl het heel hard regent, dan is dit het resultaat.

Door willen wandelen terwijl het heel hard regent, dan is dit het resultaat.


Niemand is een binnenmens, ik wel een buitenmens.

Niemand is een binnenmens, ik wel een buitenmens!

 

Delen mag!

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *