Van Groningen naar Drenthe

Afstand: 21 km

Na een welverdiende (vind ik zelf tenminste!) rustdag waarop ik echt helemaal niets heb gedaan en

Markering van het Pieterpad

Markering van het Pieterpad

mijn lijf ook echt om een rustdag vroeg, ga ik weer verder met het Pieterpad. En wel om de eerste provincie alweer achter me te laten. Drenthe wacht op me. Ik heb in een geweldig leuk bed&breakfast in Midlaren geslapen. Het ontbijt is luxer dan ik ooit met kerst heb gehad en wat een vriendelijke eigenaren. De avond ervoor heb ik met een andere gast een hapje gegeten in het dorp en we besluiten de derde etappe samen te wandelen. Betekent voor mij dat ik in tegengestelde richting ga lopen. Tot op de dag van vandaag nog moeite mee. Beetje neurotisch, maar ja. Ik wil het Pieterpad van Pieterburen naar de St. Pietersberg lopen, voor mijn gevoel nu niet helemaal gedaan. Ik weet het, best ernstig!

We beginnen in het mooie dorp Zuidlaren en wandelen een schitterend stuk naar Noord Drenthe heen. Wat een groot verschil met Groningen. Groningen is vlak, open en nog eens vlak. Drenthe is groener, afwisselender. Nu al leuk! Na een kilometer of 7 hebben we eigenlijk wel zin om wat te zitten en te drinken, maar er lijkt niet aan te komen. Dan iets verder om de hoek, zien we een woonhuis met een overkapping. Onder die overkapping stond een koelkast, met koud drinken, er liggen gevulde koeken. Thee en koffie zetten, alles is mogelijk. Potje om wat geld in te stoppen en genieten maar. Ik hou ervan!

Drankje onder de overkapping bij mensen thuis

De magie van het Pieterpad!

De eerste 15 kilometer gaan nog best goed. Maar dan komt de mokerslag. Met veel pijn weet ik dat ik nog 6 kilometer verder moet wandelen. En dat is niet het mooiste stuk van het Pieterpad. Een heel stuk lopen we parallel aan de snelweg, weinig variatie meer. Maar ik heb mezelf als doel gesteld dat ik het Pieterpad wil uitlopen. Doorbikkelen dus! Ik weet dat ik dat kan. Of het verstandig is, dat weet ik op dat moment nog niet. Later wel, ik train op deze manier goed mijn belastbaarheid. Mijn fysiotherapeut is trots op me. Ik op mezelf.

Ik kom aan bij het eindpunt, het station in Groningen. Mijn auto hebben we ’s morgens bij de Ikea gezet. Vanaf het station nog een 1,5 kilometer. Hoe slecht ik het zelf ook vooraf vind, ik pak een taxi om me daarheen te brengen. Daarheen lopen zag ik totaal niet zitten. Op weg naar huis in de auto merk ik hoe moe ik ben. Mezelf alert houden met autorijden heb ik moeite genoeg mee. Maar, ik ben wel op tijd thuis om de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal op het WK voetbal te zien. Met een 5-1 winst tegen Spanje geen straf.

Delen mag!

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *