Pieterpad van Schoonloo naar Sleen

Twee weken heb ik geen fysiotherapie gehad en dat vind mijn lijf echt niet leuk. De behandeling na 2 weken is dan ook pittig. Het was dan ook nodig, hard nodig. Mijn overnachtingen op het Pieterpad heb ik al langer geleden gepland en geboekt. Mijn lijf heeft er duidelijk minder zin in. Maar ik ga toch richting Sleen. Het is mooi weer en hoe dan ook maak ik er een heerlijk weekend van. Of ik nou kan wandelen of niet, dat zie ik nog wel. Uiteraard hoop ik wel dat het me lukt.

Overnachten in een pipowagen

Mijn overnachtingsplek op de camping in Sleen

Mijn overnachtingsplek op de camping in Sleen

Mijn overnachting is op camping Pieterom in Sleen. Om precies te zijn in een pipowagen, hoe leuk. Op de camping staan meer pieterpadders en ik word al gewaarschuwd. De etappe die op mij staat te wachten is lang en zwaar. Het is dan ook de langste etappe uit het eerste deel van het Pieterpad.

Mijn uitzicht op de camping.

Mijn uitzicht op de camping.

De nacht breng ik redelijk door. Rustig geniet ik in het zonnetje van mijn ontbijt. Dit pakt niemand mij meer af, hier kan ik al ontzettend van genieten. In het sanitairgebouw waarschuwen weer andere wandelaars me voor de etappe die voor me ligt. ‘Bereid je maar voor op het ergste’, krijg ik te horen. Ik merk aan mezelf dat ervoor afsluiten helpt. Met zo’n uitspraken kan ik weinig. Ooit wil ik op de Sint Pietersberg aankomen, daar hoort deze etappe bij! De campingeigenaar brengt me naar Schoonloo en daar start ik. Uiteraard heel benieuwd wat deze etappe mij daadwerkelijk gaat brengen.

Het pieterpadmonument

Pieterpadmonument

Het Pieterpadmonument op de etappe Schoonloo – Sleen.

Ter nagedachtenis aan de bedenkers van het Pieterpad

Ter nagedachtenis aan de bedenkers van het Pieterpad

Tijdens het wandelen haal ik soms een stel in, dan halen zij mij weer in en zo gaat dat nog  even door met ook nog een ander stel. Deze etappe heeft twee mooie rustpunten, namelijk het Pieterbankje en het Pieterpadmonument. Op deze punten zien we elkaar steeds weer en kletsen we over de route. Tot nu toe gaat het nog goed. Wel erg belangrijk om mijn eigen tempo te blijven wandelen. Dat doe ik dus ook! Voor mij is dat de manier om de etappe tot een goed einde te kunnen brengen.

Ben ik er al?!

Ongeveer halverwege begint mijn linkerheup te roepen. Zo jammer dat jij aandacht wil. Maar ik blijf in mijn eigen tempo doorwandelen en het lukt me in mijn cadans te blijven. De route gaat veel door de bossen. Met het zonnetje boven mijn hoofd heerlijk om te wandelen. Rustig stap ik verder en geniet ik optimaal van de omgeving. Schitterend is het. Zodra ik de bossen uit wandel, begin ik aan de laatste 5 kilometer. Zelfs die gaan goed. Voor ik het in de gaten heb, zie ik de camping weer. Wat??!! Heb ik het gehaald? Zonder hele grote problemen? En loop ik nu lachend de camping op? De campingeigenaar komt naar me toe, ‘dat zie ik niet vaak hier’. Meestal lopen ze er anders bij. Het is me gelukt om mij niet gek te laten maken door alles en iedereen om mij heen, maar te doen wat ik zelf denk dat goed is. Trotser dan trots ben ik op mezelf!

Lukt het jou om naar jezelf te luisteren? Of laat je je veel beïnvloeden door je omgeving? Leuk als je het in een reactie laat weten.

Delen mag!

4 Comments

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *