Pieterpad met storm

Op het moment dat ik aan het Pieterpad begon, kreeg ik regelmatig de vraag ‘hoe lang ga je erover doen?’. Standaard was mijn antwoord dan ‘ik ga hem wandelen om te genieten en heb dus geen deadline’. Prima uitgangspunt, toch?

Ik heb nog even te gaan, 127 km gehad.

Ik heb nog even te gaan, 127 km gehad.

Juni 2014 ben ik begonnen in mijn vakantie, op de avond dat ik weer thuis kwam was ik zo enthousiast dat ik het weekend alweer blokte in mijn agenda voor de volgende etappes. Zo ging dat lang door en uiteindelijk heb ik hem in augustus 2015 uitgelopen, lees hier mijn blog van de Sint Pietersberg.  Zo ging dat ook toen ik thuis kwam uit Coevorden. Vrijdagmiddag naar Hardenberg om weer twee etappes te wandelen. Overdag reageerden collega’s al wat vreemd waarom ik net dit weekend ging wandelen. Het weerbericht had mij duidelijk nog niet bereikt. Het zou gaan stormen!

Letterlijk: door weer en wind

Tja...

Tja…

Opgeven is voor mij geen optie, ik start gewoon. Over twee weken staat de ‘Egmond Wandelmarathon tegen reuma’ weer op de planning. Daarvoor kan ik ook geen goed weer reserveren en ik wil de kilometers in mijn benen. Lopen dus! Het waait regelmatig zo hard dat ik niets anders kan doen, dan stil en zo stabiel mogelijk gaan staan. Ik zie het al voor me, omgevallen door de wind!

Alleen op het Pieterpad

De etappe valt me dan ook zwaar en eigenlijk ook wel tegen. Het Pieterpad wandel je eigenlijk nooit alleen, je komt altijd wel andere Pieterpatters tegen. Nou ja, bijna altijd dan. Meer mensen zo gek als ik, nee die zijn er niet! De route bestaat veel uit onverharde wegen. Het maakt met eigenlijk nu ook niet zo veel uit. Met deze storm heb ik maar één doel, het einde halen. In dit geval Hardenberg. In Gramsbergen wil ik graag iets lunchen, het boekje geeft aan dat een aantal cafeetjes op mij wachten. Het eerste is dicht, het tweede dicht en het derde is eigenlijk ook dicht. Gelukkig zijn daar wel mensen binnen en maken ze een warme kop soep en een tosti voor me. Prima om op te warmen. De mensen binnen snappen helemaal niets van me. Wat is hier leuk aan. Tja, dat vraag ik mezelf ook wel eens af. En toch, tijdens het wandelen heb ik veel lol. Beetje zelfspot moet kunnen, toch? Buienradar vertelt me dat het droger gaat worden. Zodra het daadwerkelijk iets droger wordt, ga ik weer verder.

Appeltaart wacht op me

Ik overnacht dit weekend in een bed & breakfast in Hardenberg.  De weduwe vrouw woont alleen en sinds haar man is overleden, verhuurt ze een kamer. Bed & Breakfast vindt ze ook maar een ‘nieuw’ woord, ze noemt het liever ‘in de kost’. Vrijdagavond heb ik haar levensverhaal dan ook volledig aangehoord. Maar wat ben ik blij met haar, wanneer ik aankom in Hardenberg. Ze heeft een heerlijke appeltaart gemaakt, kopje thee erbij, lekkere douche. Rustig avondje en ik kan er de volgende dag weer tegen.

Al met al, een bijzondere ervaring om met dit weer te wandelen.  Weer trots op mezelf dat ik ook deze etappe gehaald heb.

Delen mag!

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *