De Sint Pietersberg, het einde van het Pieterpad

Niet heel goed zichtbaar, maar het einde is in zicht. Nog 10 km.

Niet heel goed zichtbaar, maar het einde is in zicht. Nog 10 km.

10 Juni 2014 begon ik in Pieterburen te wandelen aan het Pieterpad. Veel mensen vragen me of ik hem binnen een jaar uit wil lopen. Standaard is mijn antwoord ‘geen idee, ik wil er van genieten, het is geen wedstrijd’. Maar zodra ik weer een weekend heb gelopen ben ik alweer het volgende weekend aan het plannen, toch aardig verslavend dat wandelen, zeker een LAW. 19 Augustus 2015 is het zover dat ik aan de laatste etappe ga beginnen, op naar de Sint Pietersberg. Bijzonder!

Mijn eerdere ervaring met de berg

Vorig jaar in augustus ben ik al een keer gaan wandelen vanuit Maastricht met een aantal mensen van de Facebook groep ‘Wandelvrienden’. De conclusie toen: de berg stelt eigenlijk niet zo heel veel voor. Ik ben benieuwd hoe ik er nu over denk. Van de Inca Trail in Peru staat me ook nog bij dat ik de trail zelf leuker en mooier vind dan het einddoel: Machu Picchu.

Ook wandelen kun je trainen

Het Pieterpad zelf was helemaal fantastisch. Dat ik zo ver heb gewandeld, nagenoeg in mijn eentje, met de nodige pijn altijd toch doorgelopen, daar ben ik toch wel heel trots op. Ik besef me dat ik mijn eerste wandelweek Pieterpad nog 2 dagen wandelde, 1 dag rust, nog 1 dag wandelen en daarna had ik een extra vakantieweek om bij te komen. Nu wandel ik 4 dagen achter elkaar zonder hele grote problemen. Ook wandelen kun je dus trainen en daarmee mijn belastbaarheid verder trainen. Dan komt alleen ‘trots’ bij me naar boven!

Op naar de Sint Pietersberg

st. pietersberg omgevingToen toch echt aan de laatste etappe begonnen. Het zou een graad of 22 worden, prima wandelweer dus. Ik besluit om in korte broek te gaan lopen, heerlijk. In de ochtend nog een dun shirtje met lange mouwen er over heen, maar die trek ik al snel uit. Vanaf de camping in Schin op Geul ben ik zo in Strabeek en kan ik beginnen. Via Berg en Terblijt kom ik in Bemelen, langs diverse weilanden en mooie paadjes. In het boekje staat net voor Bemelen al de waarschuwing dat een pad erg modderig kan zijn, daar was niets aan gelogen. Even weer erdoor heen ploeteren. Tot Bemelen vooral weer veel mooie bospaden. Beetje omhoog, soms beetje omlaag. Ik hou ervan, wat is Zuid-Limburg mooi!

En dan echt naar het einde

En dan ben ik er! Heel bijzonder. Van noord naar zuid door Nederland gewandeld.

En dan ben ik er! Heel bijzonder. Van noord naar zuid door Nederland gewandeld.

In Bemelen mezelf getrakteerd op een lekkere wafel, gelukkig niet zo’n fabriekswafel, maar hij werd vers gebakken voor me. Jummie! Vanaf Bemelen wandel ik vrij snel de bebouwde kom van Maastricht in, op het terras in Bemelen zie ik de stad al goed liggen. Vier kilometer door de stad heen. Maastricht is een mooie stad, maar nu wil ik snel door. Dat lukt niet echt met de slenterende winkelende mensen. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, maar stiekem stoor ik me er wel aan… Ik wil naar het einde! Ondanks de vele terrasjes waar ik langs loop met Limburgse vlaai besluit ik dan ook door te wandelen. Maar dan steek ik de St. Pietersstraat over en ik weet wat dat betekend, laatste stukje klimmen en dan… zit het erop!! De paal die op het einde staat, lijkt steeds maar niet om de hoek te komen, maar ineens is hij er dan.

En nu verder!

Ook hier is het inderdaad weer zo, de reis er naar toe is mooier dan het einddoel. Iets lager ligt het Chalet Bergrust, daar drink ik een biertje, lunch iets en haal mijn oorkonde op. Nu mag ik mijn nieuwe wandelboekje gaan kopen, namelijk het Grenslandpad, om heel Nederland rond te lopen. Ik heb nog even te gaan! Bovenop de berg staat het bord ook om door te lopen met de GR5 naar Nice, ruim 1800 kilometer. Ooit, als ik veel tijd heb, misschien. Eerst Nederland maar eens helemaal rond, dat is al uitdaging genoeg.

Delen mag!

2 Comments

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *