Op naar het koninklijke Baarn over het Utrechtpad

Afstand: 18,1 km

Tegelijk dat ik aan het Pieterpad begon in juni 2014 bedacht ik mij dat het handig is wanneer ik ook een wandelroute ga wandelen die ik dichter bij huis kan lopen.

Coelhorster kapel net voorbij Hoogland

Coelhorster kapel net voorbij Hoogland

En zo begon ik aan het Utrechtpad. Augustus 2015 liep ik het Pieterpad uit (492 km!), maar het Utrechtpad heb ik nog steeds niet uitgelopen, terwijl deze ‘maar’ 162 km is. Ik heb een kleine week vakantie gehad, waarbij ik veel heb gedaan, maar nog niet gewandeld. Zaterdagochtend schijnt het zonnetje zo lekker mijn slaapkamer in, dat ik zeker een etappe wil gaan doen. De route heb ik al langer klaar staan op mijn GPS, boekje ligt klaar en neem een lunch mee en ik kan op pad. Tenminste dat was mijn plan.

Toch verloopt het iets anders. Ik heb moeite met uit mijn bed komen, voel me erg stijf. Mijn knie heb ik veel last van. Mijn nacht was al niet best. Mijn hoofd wil wandelen, maar mijn lijf… Het zit in mijn hoofd dat ik ’s morgens moet gaan, anders ga ik niet meer. Waarom? Tradities of zo, ik weet het niet. Want waarom zou ik niet wat later mogen starten? Van wie niet? Van mezelf mag het, toch? Ik lees dan net een artikel over het feit dat we zelfs onze vrije tijd steeds strakker plannen, waardoor het spontane er van af gaat. Zonde eigenlijk. Ik neem een vroege lunch thuis, trek mijn wandelkleren aan en besluit gewoon te gaan! Rond 13 uur ben ik op het station om te vertrekken naar Amersfoort, iets voor half 2 start ik weer.

Dwars door het gezellige centrum van Amersfoort pik ik de route weer op. In het centrum word ik aangesproken, of ik mee wil doen aan een marketing onderzoek. Tot ze zich bedenkt dat ik toerist ben.

Tegenover de Coelhorster Kapel dit mooie uitzicht over de Male Wetering.

Tegenover de Coelhorster Kapel dit mooie uitzicht over de Male Wetering.

Oké, ik loop met mijn fototoestel, gps en rugzak op. Maar is het zo erg! Au! Via het centrum door naar Hoogland. Daar herken ik sommige stukken, iets verderop zie ik de borden naar het Meander Ziekenhuis. O ja, daarvan herken ik het. Ook daar kunnen ze me niet helpen. Toch jammer. Deze week heb ik een intakegesprek gehad bij een centrum voor psychosomatiek. Eigenlijk omdat de medische wereld nog steeds niet goed weet wat er aan de hand is. Het hele sterke vermoeden is Bechterew, maar ook met fibromyalgie wordt rekening gehouden. Al wandelend heb ik veel tijd om na te denken, soms weet ik het zelf ook niet meer. Tegelijk lukt het me om juist even niet na te denken, maar te genieten van het lekkere zonnetje dat me vandaag gegund is.

zwaan in vogelreservaat bij de eemNa Hoogland begint de Eempolder. Recht, recht en recht en wind. Gelukkig heb ik de wind van achter, dat komt goed. Ik wandel dwars door een vogelreservaat, ondanks het mooie weer kom ik er verder niemand tegen. In mijn eentje mag ik ervan genieten dus. Deze zwaan moet ik echt op de foto vastleggen. Nadat ik doorloop bedenk ik mij dat ik helemaal niet nagedacht heb op welke instellingen ik mijn camera heb staan, dat terwijl ik ben begonnen aan een fotografiecursus. Iets later druppelt via een buisje water in de Eem en ik kan aan niets anders denken dan sluitertijd. Goed kom ik er niet bij, dus ik besluit door te lopen. Volgende week maar echt op pad voor mijn opdracht.

Het tweede gedeelte van de route gaat voornamelijk langs de Eem.

Het tweede gedeelte van de route gaat voornamelijk langs de rivier de Eem.

Het wandelen begint zwaar te worden, mijn heup en knie hebben het wel gehad. Daarnaast merk ik ook dat ik op begin te raken. Drie weken niet kunnen wandelen, maar zo erg had ik het niet verwacht. Dan kan ik op mijn horloge (wonder dat ik dat niet eerder gedaan heb), half 6. Zou dat de reden zijn?! Om half 12 voor het laatst iets gegeten. De route is dan nog een kilometer of 4 en ik kom zo langs een restaurant. Iets te sjiek voor mij in mijn wandelkleding. Appeltje eten en door wandelen dus. De suikers doen me goed en ik loop vrij snel Baarn in. In de bebouwde kom sowiewo een stuk minder last van de wind.

Na een ruime 18 kilometer ben ik toch blij dat ik het station zie. Het was een mooie route en ik ben blij dat ik toch gegaan ben. Nog twee etappes en dan ben ik weer bij de Dom. Hierna mag ik door de bossen bij Soestdijk en Hollandsche Rading, kijk er naar uit!

 

Delen mag!

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *