Sallandse Wandelvierdaagse, het begin

Vorig jaar liep ik samen met Wanda de vierdaagse van Apeldoorn. Dat was mijn eerste vierdaagse ooit. Geloof zelfs niet dat ik als kind ooit mee gedaan heb aan de avondvierdaagse. Daarvoor heb ik veel etappes van het Pieterpad als training gehad. Opgebouw van een weekend met 2 dagen, later 3 en als laatste een keer 4 dagen. Spannend vond ik het, maar ik wist dat ik goed voorbereid was. Hoe anders was dat deze keer!

Voorbereiding

De laatste keer dat ik gewandeld heb voor de vierdaagse is alweer 6(!) weken geleden. Zoals ik al eerder schreef  ben ik druk geweest met andere zaken de afgelopen weken. Had ik dan tijd vrij gemaakt om te wandelen, vond mijn lijf dat niet zo goed idee. Balen dus. Maar ik heb vakantie en ik besluit er hoe dan ook

Opkamer van B&B waar is slaap

Gezellig in de opkamer tv kijken

een leuke week van te maken. Maandagochtend nog mijn standaardbezoek aan mijn fysiotherapeut, daarna ben ik naar Raalte gereden. In Luttenberg heb ik een ontzettend leuke Bed & Breakfast geboekt. Een jong stel, zij hebben 5 jaar geleden de boerderij van haar oma en opa gerenoveerd. Knap hoe ze het helemaal in stijl hebben gehouden. Tv kijken in de oude opkamer, geweldig!

Maandag heb ik mijn startkaart opgehaald in de tent in Raalte. Ik heb er ontzettend veel zin in, maar spannend vind ik het ook.

Op naar de start

Na een lekker ontbijt, op naar de start. De eerste kilometers gaan fijn. De route vind ik persoonlijk wat tegenvallen, we wandelen veel langs provinciale wegen en dus verhard. Benieuwd wat het me nog gaat brengen. Na een kilometer of 7 is de eerste verzorgingspost. Ik ga even kort zitten, maar wandel snel weer verder. Zeker omdat het eind van de middag de eerste regen is voorspeld. De tweede verzorgingspost is op een kilometer of 12, tot daar niets aan het handje. Maar dan! Om meer op te starten heb ik altijd wel wat pijn, nu wordt het alleen maar erger. Het begint in mijn rechterheup, links doet al snel mee. Gelukkig lukt het me om in een constant tempo door te wandelen en wordt de route wat mooier. De laatste verzorgingspost zou op 18,8 kilometer zijn. Tegen de tijd dat ik er ben, heb ik al ruim 20 op mijn GPS staan. Een verkeersregelaar wijst me erop dat het nog ruim 3 kilometer is. Wat?! Het klopt, in totaal heb ik bijna 24 kilometer gewandeld. En dan bij het uploaden van het bestand zien, dat hij nu ook 21 en een beetje aangeeft.

De laatste loodjes

onderweg-in-de-weiVanaf de laatste verzorgingspost wandel ik samen met een moeder en haar dochter. ‘Jij hebt het nodig zo te zien dat we tegen je aan gaan kletsen!’. Hoezo, reuma is onzichtbaar? Ik probeer juist zo normaal mogelijk te blijven wandelen wanneer ik pijn heb om niets te forceren. Niet gelukt dus! Maar het was wel fijn! Voor we het in de gaten hebben, lopen we al kletsend de finishtent tegemoet. Ik haal mijn startbewijs voor de volgende dag op (tegen beter weten in denk ik!) en ga even zitten. Tenminste dat probeer ik, rechtop zitten gaat niet met de pijn in mijn heupen. Via twitter vraag ik waar de fysiotherapeuten zitten en ze komen me halen. Dan pas merk ik hoeveel pijn ik echt heb. Na een behandeling stap ik rustig in mijn auto en ga terug naar mijn overnachtingsplek.

 

En dan?

Mijn b&b heeft een bad, waar ik nu dankbaar gebruik van maak. Met moeite kom ik erin, maar het lukt. Al vroeg kruip ik mijn bed in en zie wel wat de dag me morgen brengt.

Wakker worden van de regen is nooit leuk, nu ook niet. Mijn linkerknie doet ook nog mee en ik besluit dan ook al snel om niet te starten. Niet makkelijk, wel verstandig. Na het ontbijt ga ik nog even terug in bed en besluit dan er wel een leuke dag van te maken. Het is tenslotte wel mijn vakantie. Met het naar de auto lopen (en nee, die staat niet heel ver) weet ik dat ik een goede beslissing heb genomen, zelfs dat doet al zo veel pijn. Dit was een hele korte vierdaagse, maar het is goed. Ik ben hier gekomen om te genieten, dat was me niet meer gelukt als ik verder had gewandeld.

Vanaf het moment dat ik pijn kreeg, sloeg het weer ook om. Op deze dag is het nog droog gebleven, de dagen later alles behalve. Ik kan altijd nog weervrouw worden, betrouwbaarder wordt het niet.

Delen mag!

2 Comments

  1. Beantwoorden

    Dapper dat je hebt besloten te stoppen. Ik vind het altijd moeilijk toe te geven dat iets niet meer gaat. Een 4daagse heb ik nooit aangedurfd. Bang dat ik het toch niet red.
    Respect dat je toch de eerste dag hebt uitgelopen. Geniet lekker van de omgeving en je vakantie.

    • Beantwoorden

      Hi Lucy, mijn lijf gaf duidelijk aan dat hij niet verder wilde. Vorig jaar heb ik Apeldoorn uitgelopen, gaf erg veel voldoening. Toen de gedachten dat het wel eens mijn laatste zou kunnen zijn, zou het waarheid worden?! Wie weet, ik zie het wel.

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *