Nu is het de beurt aan de zuidroute

Afstand: 10,5 km

Slecht geslapen van de pijn, gisteren enthousiast om met het team Samen Reuma de finish te halen, vandaag moest ik het alleen doen, wakker worden gemaakt door de regen tegen het raam. Tel dat allemaal bij elkaar op en ik was alles behalve gemotiveerd om te starten. Ik heb enorm veel moeite om mijn bed uit te komen (letterlijk en figuurlijk!), veel later dan gepland ga ik toch iets doen. Tegen beter weten in, trek ik mijn wandelkleren aan en ga ik aan het ontbijt. Daarna mag ik van mezelf besluiten wat ik doe. Daarmee ben ik het aan het goedpraten wanneer ik niet start. Tijdens het ontbijt raak ik aan de praat met Marco, hij loopt samen met zijn vriendin het weekend en vandaag ook de zuidroute 10,5 km. Zij gaan op de fiets naar de start en ik wens ze veel succes en plezier. De gastvrouw van het Bed & Breakfast biedt aan om mij met de auto naar de start te brengen. Dat was het laatste dat ik nodig had om mijn twijfel weg te nemen. Ik ga weer starten!

Het miezert en er staat een behoorlijke wind. Al wandelend richting strand krijg ik in de gaten dat de wind recht in mijn gezicht staat, warme haarband is daarmee geen overbodige luxe. In het begin Uitzicht Duinenhalen veel mensen me in, ik hou me voor om mijn eigen tempo te blijven lopen en dat lukt me gelukkig. Het is erg mistig en grijs, weinig te zien van het strand. Wat een verschil met de noordroute die ik gisteren deed! Zie ik dan in de verte een witte tent? Zou het de verzorgingspost al zijn. Hij komt steeds dichter bij en na de stempel loop ik snel weer verder.

Omhoog richting de duinen is een zwaar stuk, het zand is mul en het is hoger dan gisteren. Een kind dat meeloopt hoor ik zeggen ‘waarom moeten we nou eerst naar boven om dan weer naar beneden te gaan, wat gemeen!’. Helemaal mee eens. Maar ik kom boven en ook weer beneden, daarna gaat het verhard verder. Nu best even fijn. Na nog een keer omhoog en omlaag, is daar de volgende verzorgingspost alweer, waar een pakje frisdrank me opwacht. Gaan zitten lijkt me niet handig, dus dat wordt staand opdrinken en dan weer door lopen. Daar zie ik Marco en zijn vriendin Miranda zitten. Het stuk omhoog viel ze ook tegen maar het gaat nog goed. Marco vertelde vanmorgen al dat Miranda ook een reumatische aandoening heeft. Tegelijk lopen we weer verder. Ken je dat, je wilt niet per se samen verder lopen, maar je loopt nou eenmaal hetzelfde tempo. We raken al snel aan de praat en kletsen gezellig. Miranda, als je dit leest, je bent een kanjer! Wat blijkt, ze heeft het afgelopen jaar met de Reuma Walk meegedaan, samen met haar moeder. Mooi om te horen dat we met de Reuma Walk haar moeder hebben kunnen inspireren om met reuma te gaan wandelen. Daar doen we het voor.

Stempelkaarten en verdiende medailleAl kletsend, zien we Egmond weer te voorschijn komen. Dat betekent dat het einde in zicht komt. Naast de gebruikelijke pijn in mijn heup en knie gaat het me goed af. Ik kan heerlijk in mijn eigen tempo lopen, erg fijn. Gisteren met het team was dat lastiger voor me. En dan is daar de finish al! Ik trakteer ze op een drankje, we kletsen nog wat. Door de regen terug lopen zie ik niet echt zitten, gelukkig wil een oud-collega die in Egmond-binnen woont me ophalen en naar mijn Bed & Breakfast terug brengen, zo fijn! Zo komt er een einde aan een fantastisch weekend. Blij dat ik vanmorgen toch gestart ben. Marco en Miranda, bedankt voor jullie gezelschap!

Delen mag!

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *