Prachtige noordroute met team Samen Reuma

Afstand: 15 km

De Egmond Wandelmarathon tegen reuma, daar is mijn wandelavontuur 2 jaar geleden mee begonnen. Ik was zoekende naar een nieuwe sport, omdat het fietsen niet meer lukte. Zwemmen vond ik vroeger altijd leuk, maar kan me nu minder boeien. Toen ik in een nieuwsbrief van het Reumafonds over de Egmond Wandelmarathon las, heb ik me direct ingeschreven en een actiepagina aangemaakt en ruim 700 euro opgehaald voor het Reumafonds. Dit jaar loop ik hem voor de derde keer en nu met het team ‘Samen Reuma’. Bijna allemaal met een reumatische aandoening gaan we de uitdaging aan.

Op Facebook ben ik actief in een groep voor mensen met een reumatische aandoening. De groep is een initiatief van het Reumafonds, daar kwam een de vraag wat mensen aan bewegen doen. Meer mensen als ik die van wandelen houden. Daardoor kreeg ik het gekke, beetje impulsieve plan, om met een team mee te doen aan de ‘Egmond Wandelmarathon tegen Reuma’. Zelf op vrijdag na het werk alvast naar Egmond gereden om heerlijk te slapen in een B&B in Egmond-Binnen. De route naar de start is een kleine 5 kilometer en besluit die ook lopend te doen. Schitterende route door de duinen, mooi voorproefje. Bij de stand van het Reumafonds hebben we afgesproken, uiteindelijk starten we om 9.45 uur. Iedereen een beetje gespannen voor hoe het zal gaan in de groep en met de gezondheid. start over het strand

We starten over het strand en zien de slierten wandelaars voor en achter ons. Al snel loopt iedereen in zijn eigen tempo. Ik probeer wel, als organisator, de groep in de gaten te houden. Maar dat lukt moeilijk. Het strand loopt redelijk, het verschil merk je goed richting de verzorgingspost die tegen de duinen aan ligt. Daar verzamelen we als groep, met iedereen gaat het nog goed. Sommige willen doorlopen, omdat stil staan killing is, anderen kiezen voor een kopje kopje of thee.

 

 

pwn duigebiedNa de post gaan we direct het strand af en over de duinen. Wat is dat toch altijd weer schitterend! We wandelen al kletsend verder. De groep waait weer een beetje uit en bij de volgende verzorgingspost zien we elkaar weer. De pijntjes bij het team beginnen goed merkbaar te worden, het mulle zand en stijgen maken het er niet makkelijker op. We spreken af dat we de laatste 2 kilometer samen lopen en gaan we door. Bij mij begint mijn rechterheup me weer eens te vervelen en mijn knie laat me ook niet echt met rust. Ik gooi mijn motto maar weer eens in de groep, ‘iedere stap die je zet, kom je dichter bij de finish’ en we stappen rustig door. Ik weet nog van voorgaande jaren, dat wanneer we bij de moestuintjes zijn, het einde in zicht is. Laatste klimmetje en dan zien we van boven af het dak van de sporthal waar de finish is. Wat zijn we trots op onSchots hooglandrundszelf als we het gehaald hebben!

Eenmaal binnen in de sporthal trakteer ik op een drankje. We gaan op de grond zitten, de benen mogen nu rusten! Hoe we weer overeind komen, zien we later wel… Voor een promofilm van het Reumafonds word ik nog geinterviewd door Anita Witzier. Ik kan haar vol trots vertellen we ruim 650 euro hebben opgehaald samen. Hoe gaaf dat we dit met mijn gekke idee hebben kunnen bereiken. Daar kan ik alleen maar trots op zijn!

Zondag loop ik zelf nog de zuidroute, dan alleen. Nou ja, alleen, er doen 15000 mensen mee.

Wat doen jullie om zo veel mogelijk soepel te blijven?

 

Delen mag!

5 Comments

  1. Espiratie

    Beantwoorden

    via 1000 km wandelen kom ik hier. Mooi en herkenbaar! Heb zelf ook een vorm van reuma en wandel ook om soepel te blijven en dat lukt goed. 4 jaar geleden heb ik ook de wandelmarathon in Egmond gelopen. Met sneeuw brrr maar na d finish ben je alles weer vergeten haha. Veel suc6 vandaag! En pracht bedrag overigens
    X Esther

  2. Pingback: Nu is het de beurt aan de zuidroute | Ik wandel met Bechterew

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *