Doelen stellen: mijn haat-liefde verhouding ermee

Zo rond de jaarwisseling zie ik veel mensen om mij heen die goede voornemens hebben. Ik geloof er geen fluit van dat dat helpt. Jij wel? Aan de andere kant, heb ik al vaak gemerkt, dat ik het maar wat fijn vind om naar een doel toe te werken. Zonder doel, bij mij meestal geen motivatie en focus. Met doel, gaat het voor mij snel voelen als verplichting. Tja, dan haak ik ook af! Wat dan wel?

Als de Bechterew met mij aan de wandel gaat

Vaak krijg ik te horen dat mensen het zo knap vinden dat ik zo positief ben. Ondanks de pijn die ik heb en alles wat daarbij komt kijken. Zal ik jullie verklappen wat het geheim daarvan is? 

Standaard staat twee keer in de week een bezoek aan mijn fysiotherapeut in mijn agenda. Zoals hij zelf zegt, mijn onderhoudsmonteur. Sinds mijn ongeluk in 2010 kom ik bij dezelfde fysiotherapeut. Hij werkt alleen iets anders dan de gemiddelde therapeut. Bij hem geen computers waar je status instaat, hij kent je gewoon. Geen wachtruimte waar je kunt wachten tot je aan de beurt bent. Wanneer hij niet direct tijd heeft, dan klets je met anderen die al bezig zijn. Ik ken dan ook bijna alle andere patiënten inmiddels. We lachen met z’n allen veel, maar ook tranen en goede gesprekken komen langs. In ieder geval altijd herkenning. Wanneer ik net uit het ziekenhuis kom is hij de eerste die ik bel. Hij weet precies hoe hij me weer rustig moet krijgen, als ik het niet meer zie. Eigenlijk is in woorden niet het gevoel dat daar hangt te beschrijven. 

Gisteren was ik ook onderweg naar hem (o ja, had nog niet gezegd dat ik er steeds 80 km voor rij, ik heb het er graag voor over!) Onderweg ging het goed mis. Ik hoor mijn rechterknie -knak- zeggen en kracht zetten doet veel pijn. Niet handig met gas geven. Halverwege neem ik een afslag om even rust te nemen. De gedachte hoe dit verder gaat, maakt me bang, onzeker, verdrietig, gefrustreerd en ga zo maar door. Alles behalve positief in ieder geval! 

De behandeling levert tranen op van de pijn, dit is zo niet leuk. Voor mijn werk rij ik veel, als dat niet meer gaat… Ik wil er echt niet aan denken! Mijn fysiotherapeut weet dat en oppert een privé-chauffeur. 

Chauffeur voor Astrid van de Nieuwenhof staat klaar. 

Ik zou die middag nog naar een klant moeten in Maastricht (ik woon zelf in Utrecht) en besef langzaam dat dat niet gaat lukken. Daar kan ik zo enorm van balen. Gelukkig alle begrip op mijn werk. 

Uiteindelijk rij ik naar huis en geef mijn knie rust. Mijn hoofd is niet ziek, dus handel nog wat telefoontjes en mails af voor mijn werk. Rust houden vind ik zo lastig, mijn lichaam ook. Snel merk ik hoeveel pijn mijn heupen en SI-gewrichten doen.  

Nieuwe gew(r)ichten te koop

Waar kan ik bestelling doorgeven?

 In plaats van een mooi stuk wandelen doe ik dit weekend niets, ik moet toegeven aan de rust. Ik slaap veel. Neem mijn medicijnen. Maar denk ook veel na. Geloof mij, heel gezellig ben ik dan niet. Niemand die me zo ziet (op de pizzabezorger na dan!). 

Tegelijk weet ik dat dit het beste is. Ook het toegeven aan de frustratie, het boos zijn, het hoort erbij. Het mag! Ik ga dat gevecht met mezelf niet meer aan. Omdat ik weet dat ik dan daarna weer kan relativeren. Ja, dan kijk ik er weer positief tegen aan! 

Hoe ga jij met tegenslagen om? Laat het in een reactie aan me weten. 

Een boekje open doen op Wereld Reuma Dag

Je kunt het zo gek nog niet bedenken of er is wel een dag voor. Eigenlijk heb ik daar een hekel aan, alsof daar op die andere 364 dagen in het jaar geen aandacht voor zou zijn. Zo zou het natuurlijk ook moeten zijn. 12 Oktober is wereld reuma dag. Daarvoor heeft het Reumafonds dit jaar de campagne ‘Boekje Open’ geopend. Zelf ben ik altijd al open geweest over de pijn en alles wat erbij komt kijken. Ik twijfel dan ook geen seconde om mijn boekje open te doen, alleen al omdat ik het een ontzettend goed idee vind van het Reumafonds.