Dreigende lucht bij Tienhoven

Utrechtpad: de laatste loodjes

Keuzes maken

De avond ervoor had ik gepland staan dat ik met collega’s naar de Foute Party van Q-music in Den Bosch gaan. Super feestje natuurlijk. Al zolang we het ticket in huis hebben, kijk ik naar uit. De dagen ervoor merk ik alleen dat mijn energie achteruit gaat, de balans is niet goed. In mijn hoofd gaan een aantal rateltjes aan het werk. Wat voor mij dan het belangrijkste is, kan ik er zo veel van genieten op de avond zelf dat ik de pijn later accepteer. In dit geval had ik niet genoeg buffer en moest ik er rekening mee houden dat ik maandag niet naar mijn werk zou kunnen door de pijn. Dat heb ik er niet voor over en vind ik ook niet kloppen naar mijn werkgever. Met pijn in mijn hart besluit ik dan ook niet te gaan. Juist om de pijn onder controle te houden wil ik wel gaan wandelen. Eindelijk het Utrechtpad compleet maken.

Houd ik het droog?

Dreigende lucht bij Tienhoven

Wat gaat deze dreigende lucht me brengen?

Deze etappe begint weer in Tienhoven waar ik de vorige keer ben geëindigd. Wanda kan me gelukkig brengen, anders is het vrijwel onmogelijk om op een zondag daar te komen. De lucht is erg dreigend en het heeft in de nacht vooraf veel geregend, de voorspellingen zijn ook slecht. Twijfels slaan toe. Bel ik Wanda af? Nope! Ik ga. Wanneer ik start is het nog droog, maar voor hoe lang?

Eerste stuk is nog mooi en droog. Maar wel al erg dreigende wolken, hou ik het ook droog? Voorlopig houd ik de wolken nog achter me, om draaien doe ik dan ook maar niet te veel.

Schuilen in Maarssen

Onderweg naar Maarssen vallen de eerste druppels, mijn heupen beginnen af te reageren op het vele verharde. De route komt langs diverse mooie punten. Een snelle foto, even wat lezen, maar toch snel door wandelen. Net voor ik het centrum van Maarssen bereik barst het los. Dat wordt een lange lunch! Maar buienradar laat weinig goeds zien, dus na een poosje toch maar weer verder. De trein naar Utrecht nemen komt niet echt in me op, ik wil de Dom wandelend bereiken.

Slot Zuylen

Vanuit Maarssen wandel ik naar Slot Zuylen. Pas dan kom ik erachter hoe dicht bij mijn huis dat eigenlijk ligt. Als ik met de bui in Maarssen dacht dat ik alles gehad had, heb ik het mis. Ontzettend harde regen en onweer staan nog op me te wachten. Het café bij Slot Zuylen is dicht, schuilen dus geen optie. Dan maar door.

Slot Zuylen

Met de regen heb ik weinig zin om het slot te bekijken wat ik zonde vind. Hier kom ik zeker nog een keer terug!

De laatste loodjes…

Het laatste stuk is saai, erg saai. De regen werkt daar niet aan mee. Ik weet dat mijn huis nu echt heel dicht bij is. Maar ik zou ik niet zijn als ik niet door zou wandelen. De dom zie ik in de verte al, daar wil ik heen. Beetje gek moet je wel zijn geloof ik. Dit stuk is een goede mentale training. Met de Sallandse vierdaagse heb ik het weer ook niet voor het zeggen en wil ik hem ook uitlopen. Nu stap ik ook door. Mijn lijf doet inmiddels echt pijn. Gelukkig heb ik op maandag standaard een bezoek aan mijn fysiotherapeut staan en dat is nodig ook. Toch besef ik ook wat het wandelen tot nu toe al voor me heeft gebracht. Mijn belastbaarheid wordt steeds meer, mijn conditie blijft op peil en ik herstel snel van de inspanning. Op de lange termijn hou ik hiermee mijn gewrichten soepel en dat is toch wel waarvoor ik ben gaan wandelen. Dat het nu een verslaving is geworden, daar hebben we het maar niet over!

Door willen wandelen terwijl het heel hard regent, dan is dit het resultaat.

Door willen wandelen terwijl het heel hard regent, dan is dit het resultaat.


Niemand is een binnenmens, ik wel een buitenmens.

Niemand is een binnenmens, ik wel een buitenmens!

 

Zo dicht bij huis en zo mooi!

De zon schrijnt flink op zaterdag, zondag zou het ook warm zijn. Daar wil ik van genieten. Het plan is om verder te gaan met het Utrechtpad. Van Baarn naar Tienhoven zou het dan moeten worden. Met mijn routeboekje op de bank bereid ik de route voor. Zo dicht bij huis, zal het niet heel moeilijk zijn om er te komen. Het leuke aan lange afstandspaden en streekpad, zoals het Utrechtpad, is dat je van A naar B loopt. Om uiteindelijk bij een Streekpad op dezelfde plek weer te eindigen. In het geval het van het Utrechtpad na 162 kilometer weer onder de Dom. Tegelijk vraagt dat ook wat voorbereiding. Inmiddels ben ik daar aardig goed in.

Op naar het koninklijke Baarn over het Utrechtpad

Afstand: 18,1 km

Tegelijk dat ik aan het Pieterpad begon in juni 2014 bedacht ik mij dat het handig is wanneer ik ook een wandelroute ga wandelen die ik dichter bij huis kan lopen.

Coelhorster kapel net voorbij Hoogland

Coelhorster kapel net voorbij Hoogland

En zo begon ik aan het Utrechtpad. Augustus 2015 liep ik het Pieterpad uit (492 km!), maar het Utrechtpad heb ik nog steeds niet uitgelopen, terwijl deze ‘maar’ 162 km is. Ik heb een kleine week vakantie gehad, waarbij ik veel heb gedaan, maar nog niet gewandeld. Zaterdagochtend schijnt het zonnetje zo lekker mijn slaapkamer in, dat ik zeker een etappe wil gaan doen. De route heb ik al langer klaar staan op mijn GPS, boekje ligt klaar en neem een lunch mee en ik kan op pad. Tenminste dat was mijn plan.

Over het Utrechtpad naar Amersfoort

Afstand: 17 km

Twee weken geleden wandelde ik ook in Amersfoort. Het kan aan mij liggen, maar voordat ik begon met wandelen in Nederland is me nog nooit een markering van een Lange Afstands Wandelpad (LAW) of bijvoorbeeld Streekpad (SP) opgevallen. Sinds ik ben gaan wandelen zie ik ze overal. Overal waar ik ze ook zie, ik wil weten welke route erbij hoort. Tijdens de wandeling twee weken geleden was het niet zo moeilijk en WanVestingswal Amersfoortda bevestigde dat, het was het Utrechtpad. De vorige keer ben ik tot Woudenberg gekomen, nu wil ik tot Amersfoort komen. Een deel van de route zal gelijk zijn aan twee weken geleden, maar veel ook niet, ik ben benieuwd. Het belooft een mooie route te worden.

Utrechtpad Renswoude-Woudenberg

Datum: 18 oktober

Afstand: 17 km

Ik moet iets bekennen, wandelen is een verslaving geworden! Maar dat is nog niet het ergste, hoe groot de verslaving ook is, in mijn eentje ’s morgens vroeg mijn bed uit komen en dan gaan wandelen… ik heb er soms moeite mee. Wanneer ik dan eenmaal maar bezig ben, geniet ik helemaal. Maar ik moet wel gaan! Daarbij merk ik dat ik sneller ga, wanneer ik een trainingsdoel heb. Dus dan bedenk je een doel. In januari wil ik weer de Egmond Wandel Marathon gaan lopen en in augustus de Heuvelrug Vierdaagse in Zuid-Limburg. Afgelopen augustus heb ik het Pieterpad uitgelopen, nu wil ik Nederland helemaal rond lopen. Dat houdt in dat het Grenslandpad en het Nederlands Kustpad nog op de planning staan.

Vorige week met Wanda gewandeld en ik heb de smaak weer te pakken. Ondanks de pijn van de afgelopen dagen, vandaag dus weer op pad. Ik had de route voor vandaag dan ook al vaker voorbereid, dus ik kon zo op pad. Tenminste dat dacht ik. Bij de bushalte waar ik mijn auto wilde zetten om daar weer terug te komen, kon ik niet parkeren. In een woonwijk een stuk verderop snel auto parkeren om wel de bus te halen, want ik wist dat hij maar 1x per uur ging. Bus gehaald en bij halte de Dennen moest ik uit stappen. Of toch niet?! Vanuit daar moest ik Renswoude nog door, om vervolgens daar 6 km later weer terug te komen.

IMG_0362 IMG_0363_bew IMG_0364_bew

De route gaat boven Renswoude om namelijk. Dan maar een late lunch bij Restaurant de Dennen. Tot daar ging het met de pijn nog prima. Behalve dat mijn brace meteen afzakte, zo jammer.

Na de lunch werd het erger, mijn linker heup had er geen zin meer in. Wat bij mij dan helpt is…doorlopen, juist in één constant tempo proberen door te wandelen. Tel daar een stuk verharde route bij op en je weet dat ik het even zwaar had. Maar ik heb het weer gehaald en dan ben ik weer trots op mezelf, zo’n fijn gevoel! Alles bij elkaar wel een mooie etappe, ik heb weer genoten.

Volgende keer wil ik tot Amersfoort wandelen, nu al weer zin in!