Pieterpad: van Hardenberg naar Ommen

Wandelen vind ik heerlijk. Het leukste is het wel natuurlijk wanneer het mooi weer is. Tijdens de wandeling van Coevorden naar Hardenberg, was dat wel anders. Toen liep ik op een stormachtige dag een etappe van het Pieterpad. Deze ochtend twijfelde ik dan ook veel of ik zo gek was dat ik nog een dag nat en koud over me heen zou laten gaan. Want dat het niet droog zou blijven, was me wel duidelijk door de weersverwachting en naar buiten kijken. Zo erg als een dag eerder zou het gelukkig niet worden (kon ook bijna niet!). Ik heb dit weekend wandelen gepland om te trainen voor de Egmond Wandel Marathon tegen reuma. Deze is twee weken later en ga ik toch echt wandelen. Weer of geen weer. Dat maakte dat ik ook deze ochtend ben gestart. Wel wat later dan ik gepland had, maar dat maakte niet uit. Let’s go!

Pieterpad met storm

Op het moment dat ik aan het Pieterpad begon, kreeg ik regelmatig de vraag ‘hoe lang ga je erover doen?’. Standaard was mijn antwoord dan ‘ik ga hem wandelen om te genieten en heb dus geen deadline’. Prima uitgangspunt, toch?

Ik heb nog even te gaan, 127 km gehad.

Ik heb nog even te gaan, 127 km gehad.

Juni 2014 ben ik begonnen in mijn vakantie, op de avond dat ik weer thuis kwam was ik zo enthousiast dat ik het weekend alweer blokte in mijn agenda voor de volgende etappes. Zo ging dat lang door en uiteindelijk heb ik hem in augustus 2015 uitgelopen, lees hier mijn blog van de Sint Pietersberg.  Zo ging dat ook toen ik thuis kwam uit Coevorden. Vrijdagmiddag naar Hardenberg om weer twee etappes te wandelen. Overdag reageerden collega’s al wat vreemd waarom ik net dit weekend ging wandelen. Het weerbericht had mij duidelijk nog niet bereikt. Het zou gaan stormen!

De Sint Pietersberg, het einde van het Pieterpad

Niet heel goed zichtbaar, maar het einde is in zicht. Nog 10 km.

Niet heel goed zichtbaar, maar het einde is in zicht. Nog 10 km.

10 Juni 2014 begon ik in Pieterburen te wandelen aan het Pieterpad. Veel mensen vragen me of ik hem binnen een jaar uit wil lopen. Standaard is mijn antwoord ‘geen idee, ik wil er van genieten, het is geen wedstrijd’. Maar zodra ik weer een weekend heb gelopen ben ik alweer het volgende weekend aan het plannen, toch aardig verslavend dat wandelen, zeker een LAW. 19 Augustus 2015 is het zover dat ik aan de laatste etappe ga beginnen, op naar de Sint Pietersberg. Bijzonder!

Dreigende lucht bij Tienhoven

Utrechtpad: de laatste loodjes

Keuzes maken

De avond ervoor had ik gepland staan dat ik met collega’s naar de Foute Party van Q-music in Den Bosch gaan. Super feestje natuurlijk. Al zolang we het ticket in huis hebben, kijk ik naar uit. De dagen ervoor merk ik alleen dat mijn energie achteruit gaat, de balans is niet goed. In mijn hoofd gaan een aantal rateltjes aan het werk. Wat voor mij dan het belangrijkste is, kan ik er zo veel van genieten op de avond zelf dat ik de pijn later accepteer. In dit geval had ik niet genoeg buffer en moest ik er rekening mee houden dat ik maandag niet naar mijn werk zou kunnen door de pijn. Dat heb ik er niet voor over en vind ik ook niet kloppen naar mijn werkgever. Met pijn in mijn hart besluit ik dan ook niet te gaan. Juist om de pijn onder controle te houden wil ik wel gaan wandelen. Eindelijk het Utrechtpad compleet maken.

Houd ik het droog?

Dreigende lucht bij Tienhoven

Wat gaat deze dreigende lucht me brengen?

Deze etappe begint weer in Tienhoven waar ik de vorige keer ben geëindigd. Wanda kan me gelukkig brengen, anders is het vrijwel onmogelijk om op een zondag daar te komen. De lucht is erg dreigend en het heeft in de nacht vooraf veel geregend, de voorspellingen zijn ook slecht. Twijfels slaan toe. Bel ik Wanda af? Nope! Ik ga. Wanneer ik start is het nog droog, maar voor hoe lang?

Eerste stuk is nog mooi en droog. Maar wel al erg dreigende wolken, hou ik het ook droog? Voorlopig houd ik de wolken nog achter me, om draaien doe ik dan ook maar niet te veel.

Schuilen in Maarssen

Onderweg naar Maarssen vallen de eerste druppels, mijn heupen beginnen af te reageren op het vele verharde. De route komt langs diverse mooie punten. Een snelle foto, even wat lezen, maar toch snel door wandelen. Net voor ik het centrum van Maarssen bereik barst het los. Dat wordt een lange lunch! Maar buienradar laat weinig goeds zien, dus na een poosje toch maar weer verder. De trein naar Utrecht nemen komt niet echt in me op, ik wil de Dom wandelend bereiken.

Slot Zuylen

Vanuit Maarssen wandel ik naar Slot Zuylen. Pas dan kom ik erachter hoe dicht bij mijn huis dat eigenlijk ligt. Als ik met de bui in Maarssen dacht dat ik alles gehad had, heb ik het mis. Ontzettend harde regen en onweer staan nog op me te wachten. Het café bij Slot Zuylen is dicht, schuilen dus geen optie. Dan maar door.

Slot Zuylen

Met de regen heb ik weinig zin om het slot te bekijken wat ik zonde vind. Hier kom ik zeker nog een keer terug!

De laatste loodjes…

Het laatste stuk is saai, erg saai. De regen werkt daar niet aan mee. Ik weet dat mijn huis nu echt heel dicht bij is. Maar ik zou ik niet zijn als ik niet door zou wandelen. De dom zie ik in de verte al, daar wil ik heen. Beetje gek moet je wel zijn geloof ik. Dit stuk is een goede mentale training. Met de Sallandse vierdaagse heb ik het weer ook niet voor het zeggen en wil ik hem ook uitlopen. Nu stap ik ook door. Mijn lijf doet inmiddels echt pijn. Gelukkig heb ik op maandag standaard een bezoek aan mijn fysiotherapeut staan en dat is nodig ook. Toch besef ik ook wat het wandelen tot nu toe al voor me heeft gebracht. Mijn belastbaarheid wordt steeds meer, mijn conditie blijft op peil en ik herstel snel van de inspanning. Op de lange termijn hou ik hiermee mijn gewrichten soepel en dat is toch wel waarvoor ik ben gaan wandelen. Dat het nu een verslaving is geworden, daar hebben we het maar niet over!

Door willen wandelen terwijl het heel hard regent, dan is dit het resultaat.

Door willen wandelen terwijl het heel hard regent, dan is dit het resultaat.


Niemand is een binnenmens, ik wel een buitenmens.

Niemand is een binnenmens, ik wel een buitenmens!

 

Pieterpad: op naar Coevorden

Mijn overnachtingsplek op de camping in Sleen

Mijn overnachtingsplek op de camping in Sleen

Weten jullie nog hoe goed het gisteren ging? De langste etappe van het hele Pieterpad en had nog wel door gekund. Dat belooft veel goeds voor de etappe van deze dag. Gisteren stond 27 kilometer op de planning, vandaag ‘maar’ 23. Dat moet lukken. De nacht heb ik redelijk doorgebracht in mijn pipowagen en het weer werkt goed mee. Ik heb er zin in. Na een lekker ontbijt, ga ik op pad. Met twee auto’s naar het eindpunt, met één auto terug en dan wandelend terug naar mijn auto. Wanneer ik het zo opschrijf, een beetje gek moet je wel zijn om dit te doen. Dat is aan mij wel besteed.

Zo dicht bij huis en zo mooi!

De zon schrijnt flink op zaterdag, zondag zou het ook warm zijn. Daar wil ik van genieten. Het plan is om verder te gaan met het Utrechtpad. Van Baarn naar Tienhoven zou het dan moeten worden. Met mijn routeboekje op de bank bereid ik de route voor. Zo dicht bij huis, zal het niet heel moeilijk zijn om er te komen. Het leuke aan lange afstandspaden en streekpad, zoals het Utrechtpad, is dat je van A naar B loopt. Om uiteindelijk bij een Streekpad op dezelfde plek weer te eindigen. In het geval het van het Utrechtpad na 162 kilometer weer onder de Dom. Tegelijk vraagt dat ook wat voorbereiding. Inmiddels ben ik daar aardig goed in.

Via het Grenslandpad naar Malpie

Afstand: 18 km

Etappe: Schaft-Broekhoven

Regelmatig krijg ik de vraag ‘vind je het niet saai om alleen te wandelen?’. Nee, dat vind ik zeker niet saai. Nog sterker, ik vind het heerlijk. Ik kom dan volledig tot rust en kan ultiem genieten van alles wat ik tegenkom. In de natuur en andere wandelaars. Want ja, het is echt zo, wanneer je alleen wandelt maak je heel makkelijk contact met anderen. Maar samen met iemand wandelen, is dan weer heel gezellig en het wandelen gaat me meestal iets makkelijker af. Tenminste als mijn wandelmaatje op hetzelfde tempo loopt.

Dit keer loopt Miranda mee. Tijdens de zondag van de Egmond Wandelmarathon lopen we al veel samen, het tempo zit dus wel goed. En tja, we raakten toen ook niet uit gepraat, dus daar maak ik me ook niet zo’n zorgen om. Deze etappe heb ik uitgezocht om samen te wandelen, omdat ik van meerdere mensen heb gehoord hoe mooi Malpie zou moeten zijn. Malpie is een natuurreservaat net onder Valkenswaard. Nou ken ik mezelf, mijn verwachting is nu nogal hoog. Vaak valt het me dan alleen maar tegen. Zou toch jammer zijn. Ik ben heel benieuwd dus!

Via de Achelse kluis naar Schaft

Afstand: 13 kilometer

Grenslandpad: Hamont – Schaft

Eigenlijk was ik niet van plan dit weekend te gaan wandelen op het Grenslandpad.

Abdij de Achelse Kluis

Abdij de Achelse Kluis

Maar Miranda wilde graag een keer een etappe van een LAW lopen, dus dan regelen we dat. Zij komt morgen om dan gezellig samen te wandelen. Vandaag wandel ik zelf de derde etappe vanaf Thorn. Vandaag staat er 13 kilometer op het programma. Vrijdagochtend heb ik altijd fysiotherapie en met het weekend doorspreken hoor ik het mezelf zeggen, morgen hoef ik ‘maar’ 13 kilometer. Hij lacht er om, ‘er zijn mensen met minder pijn dan jij, dit je dit niet nadoen hè’. Tegelijk denk ik terug aan mijn eerste etappe van het Pieterpad. Wat had ik het toen zwaar! Dat wil ik nu natuurlijk niet. Ik beloof aan mezelf om goed te blijven doseren en het zeker niet te onderschatten. Eens kijken of me dat lukt!

Op naar het koninklijke Baarn over het Utrechtpad

Afstand: 18,1 km

Tegelijk dat ik aan het Pieterpad begon in juni 2014 bedacht ik mij dat het handig is wanneer ik ook een wandelroute ga wandelen die ik dichter bij huis kan lopen.

Coelhorster kapel net voorbij Hoogland

Coelhorster kapel net voorbij Hoogland

En zo begon ik aan het Utrechtpad. Augustus 2015 liep ik het Pieterpad uit (492 km!), maar het Utrechtpad heb ik nog steeds niet uitgelopen, terwijl deze ‘maar’ 162 km is. Ik heb een kleine week vakantie gehad, waarbij ik veel heb gedaan, maar nog niet gewandeld. Zaterdagochtend schijnt het zonnetje zo lekker mijn slaapkamer in, dat ik zeker een etappe wil gaan doen. De route heb ik al langer klaar staan op mijn GPS, boekje ligt klaar en neem een lunch mee en ik kan op pad. Tenminste dat was mijn plan.

De start van het Grenslandpad, de kop is er af!

Ergens op het Pieterpad is het idee ontstaan. Ik wil Nederland rond wandelen. Het Pieterpad heb ik inmiddels uitgewandeld en nu ga ik starten aan het Grenslandpad. Deze LAW loopt van Thorn naar Sluis over 372 kilometer.

Ik heb nog wat kilometers af te leggen tot aan Sluis.

Ik heb nog wat kilometers af te leggen tot aan Sluis.

De eerste kilometers daarvan staan deze keer op het programma en ik hoop tot Stramproy te komen. Stramproy is ook de plek waar ik overnacht, bij Molenbroek Kamperen & Logeren, om vanuit Thorn te starten aan het Grenslandpad. Wanneer ik vrijdagavond kort spreek met de gastvrouw van mijn Bed en Breakfast waar ik slaap, wordt het me snel duidelijk. Met het openbaar vervoer ben ik drie uur onderweg. Direct biedt ze me aan om mij morgenochtend te brengen. Hoe fijn!