Twee keer de Grebbeberg

Keuzes maken

Soms plan ik wandeling lang van te voren, soms ook helemaal niet. Op een zaterdag krijg ik het idee om een dag later in Rhenen te gaan wandelen.  Een berichtje naar Miranda of ze zin heeft om mee te gaan is dan ook zo verstuurd.  Miranda heeft sinds kort de sleutel van haar nieuwe huis op de Utrechtse heuvelrug. Wat baalt ze dat ze niet mee kan. Ik leg mijn wandelspullen klaar, fototoestel en GPS zijn opgeladen en de route staat op de GPS. Na een slechte nacht en veel pijn ’s morgens moet ik zelf ook besluiten het plan te laten voor wat het is. Het enige wat ik kan doen, is luisteren naar mijn lichaam. Het maken van de keuze zelf heb ik geen moeite meer mee. Waar ik dan wel moeite mee heb? Dat mijn lijf voor mij bepaald op mijn 32e dat ik zo’n keuzes moet maken. Het resultaat, een baaldag. Maar ook die gaat weer over. Juist door er aan toe te geven dat het tegenzit en niet tegen dat gevoel gaan vechten, dan win je het. We gaan voor een herkansing.

Dreigende lucht bij Tienhoven

Utrechtpad: de laatste loodjes

Keuzes maken

De avond ervoor had ik gepland staan dat ik met collega’s naar de Foute Party van Q-music in Den Bosch gaan. Super feestje natuurlijk. Al zolang we het ticket in huis hebben, kijk ik naar uit. De dagen ervoor merk ik alleen dat mijn energie achteruit gaat, de balans is niet goed. In mijn hoofd gaan een aantal rateltjes aan het werk. Wat voor mij dan het belangrijkste is, kan ik er zo veel van genieten op de avond zelf dat ik de pijn later accepteer. In dit geval had ik niet genoeg buffer en moest ik er rekening mee houden dat ik maandag niet naar mijn werk zou kunnen door de pijn. Dat heb ik er niet voor over en vind ik ook niet kloppen naar mijn werkgever. Met pijn in mijn hart besluit ik dan ook niet te gaan. Juist om de pijn onder controle te houden wil ik wel gaan wandelen. Eindelijk het Utrechtpad compleet maken.

Houd ik het droog?

Dreigende lucht bij Tienhoven

Wat gaat deze dreigende lucht me brengen?

Deze etappe begint weer in Tienhoven waar ik de vorige keer ben geëindigd. Wanda kan me gelukkig brengen, anders is het vrijwel onmogelijk om op een zondag daar te komen. De lucht is erg dreigend en het heeft in de nacht vooraf veel geregend, de voorspellingen zijn ook slecht. Twijfels slaan toe. Bel ik Wanda af? Nope! Ik ga. Wanneer ik start is het nog droog, maar voor hoe lang?

Eerste stuk is nog mooi en droog. Maar wel al erg dreigende wolken, hou ik het ook droog? Voorlopig houd ik de wolken nog achter me, om draaien doe ik dan ook maar niet te veel.

Schuilen in Maarssen

Onderweg naar Maarssen vallen de eerste druppels, mijn heupen beginnen af te reageren op het vele verharde. De route komt langs diverse mooie punten. Een snelle foto, even wat lezen, maar toch snel door wandelen. Net voor ik het centrum van Maarssen bereik barst het los. Dat wordt een lange lunch! Maar buienradar laat weinig goeds zien, dus na een poosje toch maar weer verder. De trein naar Utrecht nemen komt niet echt in me op, ik wil de Dom wandelend bereiken.

Slot Zuylen

Vanuit Maarssen wandel ik naar Slot Zuylen. Pas dan kom ik erachter hoe dicht bij mijn huis dat eigenlijk ligt. Als ik met de bui in Maarssen dacht dat ik alles gehad had, heb ik het mis. Ontzettend harde regen en onweer staan nog op me te wachten. Het café bij Slot Zuylen is dicht, schuilen dus geen optie. Dan maar door.

Slot Zuylen

Met de regen heb ik weinig zin om het slot te bekijken wat ik zonde vind. Hier kom ik zeker nog een keer terug!

De laatste loodjes…

Het laatste stuk is saai, erg saai. De regen werkt daar niet aan mee. Ik weet dat mijn huis nu echt heel dicht bij is. Maar ik zou ik niet zijn als ik niet door zou wandelen. De dom zie ik in de verte al, daar wil ik heen. Beetje gek moet je wel zijn geloof ik. Dit stuk is een goede mentale training. Met de Sallandse vierdaagse heb ik het weer ook niet voor het zeggen en wil ik hem ook uitlopen. Nu stap ik ook door. Mijn lijf doet inmiddels echt pijn. Gelukkig heb ik op maandag standaard een bezoek aan mijn fysiotherapeut staan en dat is nodig ook. Toch besef ik ook wat het wandelen tot nu toe al voor me heeft gebracht. Mijn belastbaarheid wordt steeds meer, mijn conditie blijft op peil en ik herstel snel van de inspanning. Op de lange termijn hou ik hiermee mijn gewrichten soepel en dat is toch wel waarvoor ik ben gaan wandelen. Dat het nu een verslaving is geworden, daar hebben we het maar niet over!

Door willen wandelen terwijl het heel hard regent, dan is dit het resultaat.

Door willen wandelen terwijl het heel hard regent, dan is dit het resultaat.


Niemand is een binnenmens, ik wel een buitenmens.

Niemand is een binnenmens, ik wel een buitenmens!

 

Zo dicht bij huis en zo mooi!

De zon schrijnt flink op zaterdag, zondag zou het ook warm zijn. Daar wil ik van genieten. Het plan is om verder te gaan met het Utrechtpad. Van Baarn naar Tienhoven zou het dan moeten worden. Met mijn routeboekje op de bank bereid ik de route voor. Zo dicht bij huis, zal het niet heel moeilijk zijn om er te komen. Het leuke aan lange afstandspaden en streekpad, zoals het Utrechtpad, is dat je van A naar B loopt. Om uiteindelijk bij een Streekpad op dezelfde plek weer te eindigen. In het geval het van het Utrechtpad na 162 kilometer weer onder de Dom. Tegelijk vraagt dat ook wat voorbereiding. Inmiddels ben ik daar aardig goed in.

Op naar het koninklijke Baarn over het Utrechtpad

Afstand: 18,1 km

Tegelijk dat ik aan het Pieterpad begon in juni 2014 bedacht ik mij dat het handig is wanneer ik ook een wandelroute ga wandelen die ik dichter bij huis kan lopen.

Coelhorster kapel net voorbij Hoogland

Coelhorster kapel net voorbij Hoogland

En zo begon ik aan het Utrechtpad. Augustus 2015 liep ik het Pieterpad uit (492 km!), maar het Utrechtpad heb ik nog steeds niet uitgelopen, terwijl deze ‘maar’ 162 km is. Ik heb een kleine week vakantie gehad, waarbij ik veel heb gedaan, maar nog niet gewandeld. Zaterdagochtend schijnt het zonnetje zo lekker mijn slaapkamer in, dat ik zeker een etappe wil gaan doen. De route heb ik al langer klaar staan op mijn GPS, boekje ligt klaar en neem een lunch mee en ik kan op pad. Tenminste dat was mijn plan.

Over het Utrechtpad naar Amersfoort

Afstand: 17 km

Twee weken geleden wandelde ik ook in Amersfoort. Het kan aan mij liggen, maar voordat ik begon met wandelen in Nederland is me nog nooit een markering van een Lange Afstands Wandelpad (LAW) of bijvoorbeeld Streekpad (SP) opgevallen. Sinds ik ben gaan wandelen zie ik ze overal. Overal waar ik ze ook zie, ik wil weten welke route erbij hoort. Tijdens de wandeling twee weken geleden was het niet zo moeilijk en WanVestingswal Amersfoortda bevestigde dat, het was het Utrechtpad. De vorige keer ben ik tot Woudenberg gekomen, nu wil ik tot Amersfoort komen. Een deel van de route zal gelijk zijn aan twee weken geleden, maar veel ook niet, ik ben benieuwd. Het belooft een mooie route te worden.

Vennetje bij De Stulp

Koninklijke route rondom Baarn

Afstand: 14 km

De wandeling Baarn uit ‘Wandelen over de Utrechtse Heuvelrug’ staat op de planning. Ik wandel hem samen met Ineke. Zij werkte bij een klant van mij en vroeg me een tijdje geleden of ik het leuk vond een keer samen te gaan wandelen. Daar zeg ik niet vaak ‘nee’ tegen. En waarom zou ik ook. De route van Baarn beloofd veel goeds en mijn lijf voelt redelijk. Ik hoop dat mijn brace dit keer wel goed blijft zitten. Ging gisteren niet helemaal goed, dat heb ik vooral ’s avonds geweten.

Trainen in de bossen rondom Bilthoven

Afstand: 12 km

Neem een groep op Facebook ‘Samen Reuma’ waar de vraag wordt gesteld wat de leden voor sport doen. Daar komt regelmatig het antwoord ‘wandelen’ op. Neem daar mij bij, altijd wel in om iets te organiseren en ik krijg het idee om met een team mee te doen aan de Egmond Wandel Marathon tegen Reuma. Hoe mooi zou het zijn om deze tocht te wandelen met meer mensen met een reumatische aandoening, waar het Reumafonds als goed doel aan verbonden is. Het team ‘Samen Reuma’ is geboren. Inschrijving is gedaan en 23 januari zullen we in Egmond 10,5 kilometer van de noordroute gaan lopen. Hiervoor hebben we ook een actiepagina gemaakt om deze prestatie te laten sponsoren voor het Reumafonds. Ik krijg net voordat ik mijn spullen bij elkaar ga pakken een donatie binnen komen van een collega, de tekst ontroerd me zelfs een beetje. Zo mooi als een collega uitspreekt respect voor je hebben, goud waard!

In de groep opper ik het idee om een keer samen te wandelen vooraf en uiteindelijk ga ik met Cloudia de Groene Wissel Bilthoven wandelen.

Hoeveel afwisseling kun je hebben in 16 km

Afstand: 16 km

Door haar actie om 1000(!) km te wandelen voor het Reumafonds en mijn actie om gesponsord de Egmond Wandelmarathon te wandelen heb ik Wanda ontmoet. Waar het begon met een keer meewandelen met haar 1000 kilometer, wandelen we nu regelmatig samen en is tijdens die eerste wandeling samen het idee van de Reuma Walk uitgewerkt. Zelf blogt ze veel op haar website Wanda Wandelt en nodigt ze soms haar volgers uit om mee te wandelen. Zo ook deze keer. Door mee te doen, breek ik eigenlijk een belofte met mezelf. Tijdens mijn wandelingen is het voor mij erg belangrijk om in mijn eigen tempo te kunnen lopen en op het juiste moment genoeg pauze te nemen. Toch ben ik tot nu toe nog iedere keer mee geweest en is het me steeds goed bevallen.

Romeinse Veldtocht

Donderdagavond krijg ik een enorme pijn in mijn bil. Voor mijn gevoel komt het vanuit mijn rechter SI gewricht, maar mijn fysiotherapeut denkt daar vrijdag anders over. Hij weet de pijnlijke plek feilloos te vinden, de slijmbeurs rondom bij heup. Altijd fijn! En dat terwijl ik op zondagmiddag een wandeling gepland heb staan om samen met uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig een route te controleren, voordat deze gedrukt wordt. Van Utrecht Lunetten naar Utrecht Centraal, thuiswedstrijd dus die ik niet wil missen. Maar de pijn dreigt daar bijna roet in het eten te gooien. Mocht het niet gaan, ben ik zo weer thuis. Wat zou ik me kapot schamen wanneer de pijn door het wandelen erger wordt en ik me daardoor ziek zou moeten melden op mijn werk! Lopen voelt in dit geval beter dan op de bank pijn hebben en pijn heb ik toch wel. Na lang twijfelen besluit ik te gaan. Dan is het ook snel lunch erin, spullen pakken en weg. Op naar Lunetten.

Nacht van de Nacht

Zes jaar geleden waren we alleen nog collega’s, heel snel daarna hele goede vriendinnen. We bellen vaak en dan roepen we weer dat we iets moeten afspreken. We plannen dan een dag in en de avond van te voren gaan we eigenlijk pas bedenken wat we gaan doen. Zo ook afgelopen zaterdag. Vrijdag hadden we bedacht naar het Waterlinie Museum te gaan. Daarna lekker lunchen en de rest zouden we wel zien. Maar ’s avonds deelt Wanda op Facebook het bericht dat het Nacht van de Nacht is. Na wat appjes over en weer besluiten we eind van de middag af te spreken, eerst naar het Waterlinie Museum te gaan, dan een hapje eten en ’s avonds doen we mee met een avondwandeling vanuit Schalkwijk bij Boerderij Zalm. Geen idee wat we ervan kunnen verwachten, maar we laten ons verrassen.