Ik en mijn reuma

Wil je meer over mij weten? Lees dan hier verder. Kijk ook zeker in met menu 'persoonlijk' bovenin.

Nederland rond wandelen

Nederland is maar klein toch?! Dan kun je het ook wel rond wandelen! Lees hier hoe ver ik ben.

Reuma Walk

Samen met Wanda heb ik de Reuma Walk opgezet. Een wandeltocht van 5, 10 of 15 kilometer, waarbij de opbrengst naar het Reumafonds gaat.

Pieterpad: van Hardenberg naar Ommen

Wandelen vind ik heerlijk. Het leukste is het wel natuurlijk wanneer het mooi weer is. Tijdens de wandeling van Coevorden naar Hardenberg, was dat wel anders. Toen liep ik op een stormachtige dag een etappe van het Pieterpad. Deze ochtend twijfelde ik dan ook veel of ik zo gek was dat ik nog een dag nat en koud over me heen zou laten gaan. Want dat het niet droog zou blijven, was me wel duidelijk door de weersverwachting en naar buiten kijken. Zo erg als een dag eerder zou het gelukkig niet worden (kon ook bijna niet!). Ik heb dit weekend wandelen gepland om te trainen voor de Egmond Wandel Marathon tegen reuma. Deze is twee weken later en ga ik toch echt wandelen. Weer of geen weer. Dat maakte dat ik ook deze ochtend ben gestart. Wel wat later dan ik gepland had, maar dat maakte niet uit. Let’s go!

Doelen stellen: mijn haat-liefde verhouding ermee

Zo rond de jaarwisseling zie ik veel mensen om mij heen die goede voornemens hebben. Ik geloof er geen fluit van dat dat helpt. Jij wel? Aan de andere kant, heb ik al vaak gemerkt, dat ik het maar wat fijn vind om naar een doel toe te werken. Zonder doel, bij mij meestal geen motivatie en focus. Met doel, gaat het voor mij snel voelen als verplichting. Tja, dan haak ik ook af! Wat dan wel?

Sallandse Wandelvierdaagse, het begin

Vorig jaar liep ik samen met Wanda de vierdaagse van Apeldoorn. Dat was mijn eerste vierdaagse ooit. Geloof zelfs niet dat ik als kind ooit mee gedaan heb aan de avondvierdaagse. Daarvoor heb ik veel etappes van het Pieterpad als training gehad. Opgebouw van een weekend met 2 dagen, later 3 en als laatste een keer 4 dagen. Spannend vond ik het, maar ik wist dat ik goed voorbereid was. Hoe anders was dat deze keer!

Pieterpad met storm

Op het moment dat ik aan het Pieterpad begon, kreeg ik regelmatig de vraag ‘hoe lang ga je erover doen?’. Standaard was mijn antwoord dan ‘ik ga hem wandelen om te genieten en heb dus geen deadline’. Prima uitgangspunt, toch?

Ik heb nog even te gaan, 127 km gehad.

Ik heb nog even te gaan, 127 km gehad.

Juni 2014 ben ik begonnen in mijn vakantie, op de avond dat ik weer thuis kwam was ik zo enthousiast dat ik het weekend alweer blokte in mijn agenda voor de volgende etappes. Zo ging dat lang door en uiteindelijk heb ik hem in augustus 2015 uitgelopen, lees hier mijn blog van de Sint Pietersberg.  Zo ging dat ook toen ik thuis kwam uit Coevorden. Vrijdagmiddag naar Hardenberg om weer twee etappes te wandelen. Overdag reageerden collega’s al wat vreemd waarom ik net dit weekend ging wandelen. Het weerbericht had mij duidelijk nog niet bereikt. Het zou gaan stormen!

Focus!

Overdag studeren, tussendoor lunchen met vriendinnen, ’s avonds nog een vergadering met etentje voor een commissie waar ik in zat. In het weekend op zaterdag vaak werken met ’s avonds weer afspraken en op zondag sporten. Zondagavond vaak nog iets aan mijn studie doen. Merkte ik dat ik moe was? Dan ging ik een avond op tijd mijn bed in, dan kon ik er weer tegen. Eigenlijk was ik altijd wel bezig en ik vond het heerlijk! In deze blog vertel ik je hoe het nu gaat en hoe het me lukt om de juiste focus te houden door keuzes te maken.

Hoe anders is dat nu?

Maximaal één avond per week kan ik iets afspreken. Ook in het weekend kan ik niet te veel afspreken en moet ik een goede balans hebben tussen inspanning en ontspanning. Doe ik dat niet? De rekening is hoog!

Toch ben ik druk geweest met een aantal zaken de afgelopen tijd, de Reuma Walk was op 10 september, ik ga starten met een opleiding, daarvan moest ik een uitgebreide intake invullen en ik ben mijn woonkamer helemaal aan het veranderen. Niet onbelangrijk, ik werk ook nog bijna fulltime met een klein percentage in de ziektewet. Dat betekende mentaal ook nog wel het een en ander te verwerken. Als laatste ben ik met iets nieuws bezig, waarover ik nog weinig kan zeggen, maar geloof mij maar, er komen een aantal deadlines bij kijken.

Het is me gelukt om mijn balans goed in de gaten te houden, weten hoe? Lees dan verder!

De Sint Pietersberg, het einde van het Pieterpad

Niet heel goed zichtbaar, maar het einde is in zicht. Nog 10 km.

Niet heel goed zichtbaar, maar het einde is in zicht. Nog 10 km.

10 Juni 2014 begon ik in Pieterburen te wandelen aan het Pieterpad. Veel mensen vragen me of ik hem binnen een jaar uit wil lopen. Standaard is mijn antwoord ‘geen idee, ik wil er van genieten, het is geen wedstrijd’. Maar zodra ik weer een weekend heb gelopen ben ik alweer het volgende weekend aan het plannen, toch aardig verslavend dat wandelen, zeker een LAW. 19 Augustus 2015 is het zover dat ik aan de laatste etappe ga beginnen, op naar de Sint Pietersberg. Bijzonder!

Start van mijn vakantie rondom Chaam

Goede start van mijn vakantie

Ik heb vakantie en mijn plan is: ik plan niets. Of anders gezegd: niets moet, alles mag. De laatste tijd ben ik druk geweest, onder andere met de voorbereidingen voor de Reuma Walk en op mijn werk. Een veelgehoorde vraag wanneer ik vertel dat ik vakantie heb ‘ga je nog weg?’. Nee, deze keer maar eens niet, ook niet om meerdere dagen aan het Grenslandpad te wandelen. Hoe graag ik het ook zou willen, ik moet keuzes maken. Deze vakantie ga ik gebruiken om niets te doen. Tijdens een coachtraject een aantal jaar geleden heb ik geleerd dat niets doen ook iets doen is. Ik ga het vooral rustig aan doen. Heb ik energie ergens voor, dan doe ik het. Heb ik er geen energie voor, dan doe ik het niet. Mijn vakantie begint meteen met een wandeling op zaterdag, gelukkig heb ik daar energie voor.

Twee keer de Grebbeberg

Keuzes maken

Soms plan ik wandeling lang van te voren, soms ook helemaal niet. Op een zaterdag krijg ik het idee om een dag later in Rhenen te gaan wandelen.  Een berichtje naar Miranda of ze zin heeft om mee te gaan is dan ook zo verstuurd.  Miranda heeft sinds kort de sleutel van haar nieuwe huis op de Utrechtse heuvelrug. Wat baalt ze dat ze niet mee kan. Ik leg mijn wandelspullen klaar, fototoestel en GPS zijn opgeladen en de route staat op de GPS. Na een slechte nacht en veel pijn ’s morgens moet ik zelf ook besluiten het plan te laten voor wat het is. Het enige wat ik kan doen, is luisteren naar mijn lichaam. Het maken van de keuze zelf heb ik geen moeite meer mee. Waar ik dan wel moeite mee heb? Dat mijn lijf voor mij bepaald op mijn 32e dat ik zo’n keuzes moet maken. Het resultaat, een baaldag. Maar ook die gaat weer over. Juist door er aan toe te geven dat het tegenzit en niet tegen dat gevoel gaan vechten, dan win je het. We gaan voor een herkansing.

Dreigende lucht bij Tienhoven

Utrechtpad: de laatste loodjes

Keuzes maken

De avond ervoor had ik gepland staan dat ik met collega’s naar de Foute Party van Q-music in Den Bosch gaan. Super feestje natuurlijk. Al zolang we het ticket in huis hebben, kijk ik naar uit. De dagen ervoor merk ik alleen dat mijn energie achteruit gaat, de balans is niet goed. In mijn hoofd gaan een aantal rateltjes aan het werk. Wat voor mij dan het belangrijkste is, kan ik er zo veel van genieten op de avond zelf dat ik de pijn later accepteer. In dit geval had ik niet genoeg buffer en moest ik er rekening mee houden dat ik maandag niet naar mijn werk zou kunnen door de pijn. Dat heb ik er niet voor over en vind ik ook niet kloppen naar mijn werkgever. Met pijn in mijn hart besluit ik dan ook niet te gaan. Juist om de pijn onder controle te houden wil ik wel gaan wandelen. Eindelijk het Utrechtpad compleet maken.

Houd ik het droog?

Dreigende lucht bij Tienhoven

Wat gaat deze dreigende lucht me brengen?

Deze etappe begint weer in Tienhoven waar ik de vorige keer ben geëindigd. Wanda kan me gelukkig brengen, anders is het vrijwel onmogelijk om op een zondag daar te komen. De lucht is erg dreigend en het heeft in de nacht vooraf veel geregend, de voorspellingen zijn ook slecht. Twijfels slaan toe. Bel ik Wanda af? Nope! Ik ga. Wanneer ik start is het nog droog, maar voor hoe lang?

Eerste stuk is nog mooi en droog. Maar wel al erg dreigende wolken, hou ik het ook droog? Voorlopig houd ik de wolken nog achter me, om draaien doe ik dan ook maar niet te veel.

Schuilen in Maarssen

Onderweg naar Maarssen vallen de eerste druppels, mijn heupen beginnen af te reageren op het vele verharde. De route komt langs diverse mooie punten. Een snelle foto, even wat lezen, maar toch snel door wandelen. Net voor ik het centrum van Maarssen bereik barst het los. Dat wordt een lange lunch! Maar buienradar laat weinig goeds zien, dus na een poosje toch maar weer verder. De trein naar Utrecht nemen komt niet echt in me op, ik wil de Dom wandelend bereiken.

Slot Zuylen

Vanuit Maarssen wandel ik naar Slot Zuylen. Pas dan kom ik erachter hoe dicht bij mijn huis dat eigenlijk ligt. Als ik met de bui in Maarssen dacht dat ik alles gehad had, heb ik het mis. Ontzettend harde regen en onweer staan nog op me te wachten. Het café bij Slot Zuylen is dicht, schuilen dus geen optie. Dan maar door.

Slot Zuylen

Met de regen heb ik weinig zin om het slot te bekijken wat ik zonde vind. Hier kom ik zeker nog een keer terug!

De laatste loodjes…

Het laatste stuk is saai, erg saai. De regen werkt daar niet aan mee. Ik weet dat mijn huis nu echt heel dicht bij is. Maar ik zou ik niet zijn als ik niet door zou wandelen. De dom zie ik in de verte al, daar wil ik heen. Beetje gek moet je wel zijn geloof ik. Dit stuk is een goede mentale training. Met de Sallandse vierdaagse heb ik het weer ook niet voor het zeggen en wil ik hem ook uitlopen. Nu stap ik ook door. Mijn lijf doet inmiddels echt pijn. Gelukkig heb ik op maandag standaard een bezoek aan mijn fysiotherapeut staan en dat is nodig ook. Toch besef ik ook wat het wandelen tot nu toe al voor me heeft gebracht. Mijn belastbaarheid wordt steeds meer, mijn conditie blijft op peil en ik herstel snel van de inspanning. Op de lange termijn hou ik hiermee mijn gewrichten soepel en dat is toch wel waarvoor ik ben gaan wandelen. Dat het nu een verslaving is geworden, daar hebben we het maar niet over!

Door willen wandelen terwijl het heel hard regent, dan is dit het resultaat.

Door willen wandelen terwijl het heel hard regent, dan is dit het resultaat.


Niemand is een binnenmens, ik wel een buitenmens.

Niemand is een binnenmens, ik wel een buitenmens!

 

Pieterpad: op naar Coevorden

Mijn overnachtingsplek op de camping in Sleen

Mijn overnachtingsplek op de camping in Sleen

Weten jullie nog hoe goed het gisteren ging? De langste etappe van het hele Pieterpad en had nog wel door gekund. Dat belooft veel goeds voor de etappe van deze dag. Gisteren stond 27 kilometer op de planning, vandaag ‘maar’ 23. Dat moet lukken. De nacht heb ik redelijk doorgebracht in mijn pipowagen en het weer werkt goed mee. Ik heb er zin in. Na een lekker ontbijt, ga ik op pad. Met twee auto’s naar het eindpunt, met één auto terug en dan wandelend terug naar mijn auto. Wanneer ik het zo opschrijf, een beetje gek moet je wel zijn om dit te doen. Dat is aan mij wel besteed.